Ira in India

het dak van mijn wereld...

2010-06-08T05:45:00.000-07:00

Dag iedereen!

Het is even geleden dat ik jullie een update gaf van mijn leven hier in Nepal... Vandaar dat ik jullie met een hoopje wistjedatjes zoet zal proberen houden...

Wist je dat?

- onze stage er sinds 26 mei officieel op zit
- dit ons zowel met opluchting als met leegte vulde
- 5 maanden een lange periode is om stage te lopen - in 2 verschillende landen nota bene-
- de toerist uithangen in diezelfde landen ook zeer vreemd is na zo'n intense inleefperiode
- wij daar uiteraard ook snel aan wennen :-)
- ons trio intussen een fijn kwartet is geworden dankzij de aanwezigheid van mijn liefje Ellen
- wij samen reeds de verjaardag van Bouddha hebben gevierd op 1 van de grootste stupa's van Kathmandu
- dit een magisch moment was: flakkerende kaarslichtjes op het tempo van honderden tikkende gebedswieletjes... een feest van licht, geloof en goedheid onder het toezicht van de kleurrijke rustige ogen van Lord Bouddha!
- de Trisuli-rivier ons reeds heeft verwend met haar wilde golven op een raftdag middenin de prachtige natuur
- dit ook meteen het laatste uitje was dat we samen met Stijn, onze klasgenoot van postgraduaat noord-zuid, ondernamen
- wij het uitermate tof vonden om hem hier in Nepal te ontmoeten
- wij momenteel in Pokhara verblijven
- we ons ook al aan een dagje motto- en scooter hebben gewaagd
- dit mooie momenten met zich meebracht zoals: het genieten van een bubbelbadje in de rivier met Febe en Jo, onder een zalig zonnetje over prachtige bergbaantjes cruisen, lekker eten in een plaatselijk restaurantje, mottofotoshoot doen in de tuin van het restaurantje, ...
- dit ook een minder fijn moment met zich meebracht toen er vlakbij een dodelijk accident was gebeurd en wij niet anders konden dan de brokstukken van zeer dichtbij te passeren
- die brokstukken niet enkel bestonden uit een kapotte motto maar ook uit de dode bestuurder die een arm miste en een gescalpeerde schedel had… VRE VUL
- ik hier echt niet goed van was en dat niet zonder traantjes gepaard ging!
- wij tijdens het eten van een snack (cheese balls en peanut masala -> aanraders!) ineens verrast werden door een immense onweer
- dit gepaard ging met paarse bliksemschichten, donder zo luid als vuurwerk dat in huis zou worden afgeschoten en hagelbollen die je meteen knockout zouden slaan
- wij net terug zijn van een 6-daagse trek in het Annapurna gebied van Nepal
- deze trek ‘Annapurna Panorama’ noemt en je dat letterlijk mag nemen
- ik jullie hieronder een kort verslagje meegeef:

De trek in een notendop:

DAG 1:
- de eerste ijzerend hangbrug die ons over de heldere rivier brengt
- de zotste watervallen die ik al ooit in mijn leven zag
- een meute kleine aapjes die van de ene naar de andere tak springen
- een duik in 1 van de ijskoude ‘badjes’ van de rivier
- dit is vrijheid, ik voel het tot in de toppen van mijn tenen!

DAG 2:
- 3000 trappen omhoog op het ritme van mijn ipod die er op los shuffelde
- Melkthee en brood met yak cheese mmh
- Jungle-avonturen: de mooiste en grootste watervallen, wilde kleine aapjes, felgroene varens, de zotste begroeide bomen, prachtige groene uitzichten, de 7000 meter hoge Annapurna South die jammer genoeg deels in de mist verstopt bleef (stomme moesson), 5 bloedzuigers op 2 voeten, een hevige regenbui ten midden van een oerwoud waaaah!
- Genieten genieten genieten
- Doodop crashen in de lodge

DAG 3:
- de himalaya zo machtig en groot voor onze ogen
- zalige baantjes doorheen het rododendronwoud: prachtig kronkelende bomen
- de woeste rivier die ons volgt en die ons via suspensious bridges van de ene naar de andere kant overbrengt
- een aapjesspeeltuin boven ons hoofd (grote apen met een witte haardos, foto’s volgen!)
- overnachten in een slaapkamer die vol is van de himalaya (een visbokaaltje met overal ramen en een prachtig zicht)
- ontbijt bij zonsopgang over besneeuwde bergtoppen

DAG 4:
- voor het eerst verlaten we het toeristisch pad om een shortcut te nemen doorheen een heerlijk bos
- 2 honden uit de laatste lodge begeleiden en beschermen ons doorheen het 1ste deel van de dag
- We beklimmen 2 bergen en bereiken zo ‘the little paradise’, een serene plek bovenop 1 van de Bergen… grote groene tuin met palmbomen, bloemen, kuikentjes en al wat je maar wil om paradijselijk te zijn…
- We dalen diezelfde reuzeberg af via 100den trappen met ‘huilende kuiten’ tot het gevolg
- We bereiken de rivier, ze is heerlijk onstuimig… ik zie voor het 1st in mijn leven een grote waterval van zoooo dichtbij… het neervallende water is ijskoud maar heeft zo een grote kracht dat het stomend de onderliggende rivier bereikt
- Onze eindbestemming van de dag is Jino Danda, een dorpje dat bekend staat om zijn hot springs (heet water dat uit de berg komt en wordt opgevangen in zwembaden)
- Enkele Nepalese pottenkijkers en een bende toeristen weerhouden ons niet om te genieten van deze hete baden en er tot de laatste in te blijven weken met vellekes als verrimpelde appeltjes

DAG 5:
- late start met felle zon
- fijne baantjes: beetje omhoog, beetje omlaag
- onze maat Vre Vul (alweer een hond als compagnon, bij deze een toepasselijke naam gegeven) begeleidt ons tot hij in het dorpje Landruk een gespleten schapenkopke interessanter lijkt te vinden 
- Afkoeling zoeken onder een watervalletje
- Aankomen in Tolka bij moedre en voadre van de sunlight guesthouse
- Voor het eerst sinds rasuwa hebben we terug een familiegevoel, zalig
- Moedre verbaast ons door al gauw voor te stellen om een jointje te rollen met haar biologisch geteelde wiet… mmh lekker bij een kopje verse muntthee

DAG :
- enkels pijn, kuiten pijn, alles pijn
- 1000 meter dalen onder een felle zon
- Afscheid van de Bergen… dag kanjers
- Uitzicht over een mistig pokhara
- T’is mooi geweest

Wauw jong, deze trek heeft me deugd gedaan! Het stappen zet mijn hoofd stil en doet mijn lijf werken. T’is geestig met ons vieren! Het landschap hartverwarmend schoon… telkens weer verschieten hoe hoog die Bergen zijn… mijn ogen zoeken in de lijn van de andere Bergen en zien plots BOVEN de wolken de besneeuwde toppen verschijnen als gigantische muren die de wereld ommuren of als het machtige dak van mijn ongelooflijke fantasiewereld hier…

De reis gaat verder… binnekort verlaten we Nepal om terugkeren naar het land van ons hart… het hete pikante gekke INDIA!

Tot de volgende!

Over bergen en parasieten

2010-05-21T03:44:00.000-07:00

Dag vriendjes en bloedverwantjes aan de andere kant van de aardbol!
Ja, ik weet het, eergisteren nog maar een blog gepost en hier ben ik alweer... Die vorige blog was namelijk al een tijdje aan het wachten om gepost te worden maar wegens electriciteitpannes in Kathmandu was dat er nog niet van gekomen. Op dit ogenblik heb ik jammer genoeg ook meer dan tijd genoeg om een nieuwe blog te typen. Samen met Febe zit ik namelijk niet in het zuidelijke Terai-gebied van Nepal om er een workshop van onze organisatie bij te wonen. In plaats daarvan zit ik in het Sahid Memorial Hospital vlakbij ons huis in Kathmandu, een ziekenhuis dat we na de driedaagse opname van Febe een kleine maand geleden liever niet meer terugzagen. Na Febe kwamen we hier al eens terug toen Jo een infectie had opgelopen, zij moest gelukkig niet worden opgenomen. De voorbije maand noemden ze mij de sterke van de drie op gezondheidsgebied, altijd een goede eetlust en geen buikproblemen... Tot nu dus, want Kathmandu lijkt een kwalijk effect te hebben op deze drie belgjes. Diarree, 39.5 graden koorts en overgeven zorgden ervoor dat ik toch best eens op controle moest gaan. En toen kwam het verdict: ook een parasiet, net als Febe. Ik werd opgenomen voor 1 nachtje maar zal hier uiteindelijk 3 nachten moeten blijven. JAK. Gelukkig heb ik de ultieme verpleegster bij mij die fantastisch verzorgt, op z’n Nepalees zal ik haar sister Deceuninck noemen. Maar goed, genoeg over mijn dagelijkse realiteit, laat ik het even over het leuke verleden hebben...

Op 7 mei kwam er gelukkig een einde aan de staking die Nepal een week lang plat legde. Hoe interessant het ook was om deze ongewone politieke situatie van op de eerste rij mee te volgen, toch waren we alledrie opgelucht als het voorbij was! Een week lang konden we zo goed als niets doen. Vooral voor de lokale bevolking was het geen evidente situatie. Er mocht niets van verkeer rijden en alle winkels waren gesloten onder druk van de protesterende Maoïsten. Daardoor konden vele mensen niet op hun job geraken en stegen de voedselprijzen enorm... Op dit ogenblik is de situatie nog steeds niet opgelost. De grondwet moet tegen eind mei worden goedgekeurd, er bestaat een kans dat de heisa dan terug begint. Laat ons hopen van niet want dan beginnen wij aan onze reis door Nepal en India en zo’n staking zou de planning wel eens in de war kunnen brengen.

Met een Nepal dat terug draait konden wij overgaan naar een volgende stageopdracht. Normaal gezien zouden we eerst naar Nawalparasi gaan om er een workshop bij te wonen (waar Johanna op dit moment is) maar uiteindelijk besloot onze begeleiding dat we beter eerst Rasuwa District bezochten. Zo gezegd zo gedaan, een dag later namen we bij het vroege ochtendgloren al een busje richting het begeerde Langtang-gebied. De 7 uur durende busrit kon ik enkel met veel bewondering uit het raampje kijken naar het prachtige landschap dat voorbij gleed. In het begin klonk er Nepalese muziek door de boxen tot we op een bepaald ogenblik het woord ‘tourist’ hoorden vallen en er een nieuwe cassette werd ingestoken. Het was duidelijk dat de chauffeur ons Westerlingen wou verwennen met een vleugje bekende muziek. Hilarisch genoeg was dit vleugje westerse muziek niets minder dan ‘the Vengaboys are coming...’. In Rasuwa District aangekomen verbleven we bij de mama en papa van Debaki, onze stagebegeleidster. Ze leven er werkelijk in een prachtige plek! Knalgroene rijstplantages, de prachtigste bomen, enkel zicht op bergen, zuivere waterbronnen,.... Heerlijk gewoon! We bezochten zowel de school waar Debaki lesgeeft als die waar haar zus Parvati werkt. Het lesniveau op die eerste school was jammer genoeg behoorlijk laag. Aan het einde van de dag kwamen we in het 3de middelbaar terecht. De kinderen vroegen ons om onszelf voor te stellen, dat deden we met enthousiasme. Toen ze daarna zelf aan de beurt waren lukte het hen niet om zich in het Engels voor te stellen. Een simpele ‘I am..., My age is...’ was al te moeilijk voor deze kinderen die reeds 10 jaar lang Engelse les krijgen op school. Dan kan je je vast het niveau van die lessen inbeelden. Op de school van Parvati was het gelukkig een pak beter. We konden er ook enkele universiteitslessen bijwonen. Wat ons vooral opviel was de korte duur van de lessen. Elke les duurt theoretisch 45 min maar in de praktijk duurt het vaak niet langer dan een halfuur. Ik voelde mij plots een grote gelukzak met de educatie die ik in België heb gekregen, man wat een verschil!

De mama van Debaki verwende ons echt qua eten! Zo kregen we er op onze eerste dag verse rijstpudding die ze maakt met verse melk van haar buffel en grote stukjes kokosnoot, mmmmh onweerstaanbaar lekker! De rijst en de curry die ze hier maken smaakt ook duizend keer lekkerder dan die van in Kathmandu. Alles komt hier recht van het veld, de smaak van het bronwater is niet te vergelijken met het ‘mineral water’ dat we in de stad kunnen kopen.
We kregen van Debaki ook een dagje vrij dat we doorbrachten aan de oever van de wilde Trisuli Rivier. Zalig het geluid van dat bruisende bergwater, een felle zon aan de hemel en enkel mijn 2 maatjes dicht bij me. Debaki heeft het begrepen dat we het fijner vinden als ze ons niet overbeschermt, een goed punt! Ze deelt ook steeds meer en meer over haar leven en de plaatselijke cultuur. Ik had mijn regels op het ogenblik dat we in Rasuwa waren. Door mijn ‘onreinheid’ mocht ik niet in de keuken of dichtbij hun altaar komen. Debaki is Brahmaanse (de hoogste kaste), hoewel ze zich profileert als zijnde openminded en vooruitstrevend, toch was de wijze waarop ze over Dalits (de kastelozen) sprak teleurstellend discriminerend. Men gelooft bijvoorbeeld dat een Brahmaan zal sterven als hij met een Dalit zou huwen. Debaki zegt wel dat ze hier niet in gelooft maar uit de manier dat ze over het onderwerp praat kunnen we afleiden dat ze toch twijfelt. Jammer om dit te ontdekken van iemand waarvan we dachten dat ze boven het kastesysteem stond.

Na enkele zeer fijne dagen bij de ouders van Debaki nemen we afscheid. Speciaal voor ons vertrek maakt ‘moedere’ een soort zoet brood, superlekker! Een grote rode tikka met rijstkorrels erin op ons voorhoofd (vre vul) en 50 roepies drinkgeld van ons moe en we zijn klaar om er drie daagjes met ons drietjes op uit te trekken. We zouden namelijk een bezoekje brengen aan Dunche, een plek in het Langtang National Park, vlakbij het beginpunt van de alom gekende trek.

14-05 ‘Happy birthday Remco en Goran!!
Aangezien het busje al propvol zit kruipen we samen met onze rugzakken op het dak van de busje dat ook al halfvol zit. Een hoop Nepalezen en 2 toeristen hebben zich al op het dak geïnstalleerd. Hayley en Sean komen uit Australië en zijn wel ok als medebusreizigers. Alles is wel ‘Oh my God, amazing!’ maar dat nemen we erbij. Enkele stops later komen er 3 grote kooien vol levende kippen op het dak terecht. De kippen zitten superdicht opeen en lijken al half gepluimd. Eerst wat kletsen en dan met mijn Ipod op shuffle vollop genieten van het onwerkelijke uitzicht rondom mij. Amai, ik heb me nog nooit zó Klein Duimpje gevoeld. Gigantisch hoge rotsen, junglegroen, verstopte watervalletjes, een waanzinnig mooie en diepe (!) vallei en de besneeuwde bergtoppen van de machtige Himalaya... Wat moet een mens meer hebben? Een moment om nooit meer te vergeten!
Onder een fel brandende zon rijden we schokkend en poep-pijnigend verder over smalle rotsachtige bergwegeltjes met de bijhorende haarspeldbochten. Plots roept Febe: ‘ligt er daar nu bloed?’ En ja, rechts van mij lagen er tussen de vele kippepluimpjes en strontjes vele bloeddruppels. Zo ook over het plastieken fietsje dat 1 van de Nepalezen mee had voor zijn kinderen. We noemden deze ‘the bloody bike’. Wanneer we met angstige blikken de oorsprong van dit bloedbad zoeken, komen we bij een gore (!) op mirakuleuze wijze onthoofde kip terecht. Waarschijnlijk zat ze met haar kopje tussen de touwen die de kooi vasthouden aan het dak. Een plotse schok zal de gruwelijke en plotse gebeurtenis tot gevolg hebben gehad. Wat achterbleef was enkel een kip zonder kop (met enkel nog een bloederig nekje) en de onbeantwoorde vraag: ‘waar is die kop naartoe?’. In 2 woorden: VRE VUL!
Intussen reed de bus verder tussen de schoonste bergen die ik ooit al heb gezien. Het is hier echt een sprookjesachtige plek! Ik waan me in het busje (enfin op het dak) zo nu en dan in een levensecht pretpark... WAUW! Tof om dit moment met mijn 2 rakkers te beleven.’

‘Momenteel zitten we in de Sherpa Lodge in het dorpje Thula Barko dat zich tussen Dunche (begin van Langtang National Park) en Syabrubesi (begin van de Langtangtrek) bevindt. Het lijkt wel alsof we de 1ste gasten in jaren zijn. Het lijkt wel het enige draaiende hotel in het dorp. Na een noedelsoepje besluiten we de lading stof van ons lijf te wassen maar de watervoorraad van het dorp laat ons in de steek. Dan maar met de tektowel in de hand naar de rivier. Het bergwater is ijskoud maar doet hoe dan ook ongelooflijk veel deugd.’

De dag nadien vertrokken we rond 6u om een deeltje van de oude route van de Langtangtrek te doen. Jo had in haar Lonely Planet trekkingboek zitten snuisteren en is toen met haar oog op deze doenbare 1-dagstrek gebotst. We vonden het alledrie superjammer dat we niet meer tijd hadden om in de echte Langtangtrek te doen maar waren vré content dat we op deze manier toch een ‘proeverke’ kregen. Hieronder een dagboekfragmentje van à la route...

’15 mei 2010 gaat de geschiedenis in als een grootse dag in het leven van Ira Kerkhove. Dit moet het zijn, denk ik, waar de oorsprong van ALLES ligt. Ik zit neer en kijk mijn ogen uit naar dit overweldigend natuurlijk tafereel. Ik kan het niet geloven dat ik dit écht beleef! Links zie ik een bergdorpje met de typische stenen huisjes en wapperende gebedsvlaggetjes. Daar achter gaat de 7000 meter hoge Ganesh Himal schuil. Dit is hét papa: uwen kleinen buk oog in oog met the one and only Ganesha! Recht voor mij ligt het groene diepe dal, het Langtang gebied... In de verte steekt een enorm groot en machtig besneeuwd Tibet boven de andere bergen uit. Klein Duimpje is alive and kicking. Rechts zie ik het woeste oerwoud waarin ik maanden zou kunnen verdwijnen. Zou het hier zijn dat de grootste literaire werken zijn geschreven? Het kan bijna niet anders. Nooit tevoren werd ik zo intens en veelvuldig zintuiglijk geprikkeld als hier. Ik voel hoe klein en miezerig ik ben in dit sprookjesland. Petieterig klein is mijn lijf, groots zijn de gedachten die mijn hoofd hier binnensluipen gevoed met wild bergwater, groene varens, de blik van een ravottende wilde aap, de oudste en wijste bomen die als moeders over hun kroost waken. Dit is onbeschrijfelijk! Hier kom ik ooit terug, ik kan niet anders. Dit gevoel is krachtgevend, vult me met liefde en goesting voor het leven. Het maakt mijn hoofd helder en mijn hart overvol. En het doet me denken: manneke wat moet ik niet nog allemaal ontdekken op deze aardbol?
“wat wil je later worden?” : REIZIGER 
Een leven in het teken van reizen, al de levenswijsheid en kracht die ik de voorbije maanden heb opgedaan lift mijn leven en mijn geloof in de mens tot ver over de hoogste (besneeuwde!) bergtoppen heen... Leven tussen de bergen, ik vraag me af wat het met je doet? Als je als kind hier geboren wordt en opgroeit met dit wereldbeeld? De kleuren en geuren, alles is zoveel intenser hier. Het is het pure leven, de natuur en ik, en al de rest doet er niet toe. Het leven in België lijkt zo een onbenulligheid als je oog in oog staat met ‘het dak van de wereld’.

T’is rustig in mijn hoofd
Gesust door de moeder der moeders
Krimpt mijn ego stapsgewijs
Omgeven door woeste waters en
Bergen groter dan het leven zelf
Voel ik me denderend in mijn rol
Van liliputter in reuzenland

Deze trek proeft naar meer! Laat Pokhara maar komen! Een beter woord dan WAUW bestaat er hier niet voor!’

Nepal: deel 1, een dagboekverslag

2010-05-18T22:25:00.001-07:00

Namaste!

April was een woeste maand. Ik denk dat een mens niet in staat is om zoveel nieuwe indrukken in zich op te nemen op zo een korte tijd. De voorbije maand ben ik vooral in mijn hoofd gekropen. Ik heb hier zoveel tijd om na te denken, soms teveel tijd. Het voelt aan alsof ik de bergen, die ik hier elke dag vanop het dak zie, ’s nachts in mijn hoofd probeer te beklimmen. En die klim gaat niet zonder slag of stoot. Maar elke dag tilt deze moeilijke ervaring mij toch ook op om een beetje hoger te geraken. Ik neem jullie even mee doorheen mijn dagboekfragmenten van een Nepalese maand:

06-04 ‘We zijn aangekomen bij Tillotam in Nepal. Ik voel me zo miezerig klein en mis mijn thuis in Renganathapuram en België. Een dubbel pakketje heimwee maakt van een forse madam al gauw een triestig hummeltje.’

07-04 ‘Veel traantjes bij ons alledrie. Amai het is écht wennen aan deze nieuwe omgeving. Tillotam en Debaki spreken gebrekkig engels wat vaak voor misverstanden zorgt. Onbegrip slaat gauw een kloof. Hun engelse uitspraak is erbarmelijk maar soms ook apetijtelijk grappig. Zo veranderen ze de letters v en f in een b. Een vriend is dus een ‘briend’, een familie een ‘pamily’ en een dorp een ‘billage’.’

08-04 ‘Voor het 1st in 2 maanden kan ik met mijn haren los slapen zonder mij kapot te zweten. Het gevoel koud te hebben doet deugd na die ongelooflijke hitte in India (die ik heimelijk ook wel een beetje mis).

12-04 ‘Deze morgen om 05u30 opgestaan om naar de school in Rulpa te stappen. Stikkapot en met een overvol hoofd ben ik onze begeleider gevolgd doorheen een 3-uur durende stap-en klimtocht over de bergen. Ondanks de vermoeidheid was de tocht een fantastische ervaring! Ongelooflijke uitzichten waarin ik het gevoel had een liliputter te zijn...’

16-04 ‘Net terug ‘thuis’, al voelt deze plek nog niet zo, na een helse 13-uren durende busrit. Gisteren hebben we de geboorteplaats van Boeddha bezocht in Lumbini. Een supermooie en serene plek maar ik voelde me te moe en uitgeblust om er ten volle van te genieten.’

19-04 ‘Na een heerlijk telefoontje met mamie en papie voel ik me gevuld met liefde en gemis... IK-MIS-BELGIE-DAG; mocht ik een vlinder zijn met oneindig grote vleugels en de mogelijkheid om, al was het maar voor even, over te vliegen naar mijn thuis dan zou ik...
In de zetel kruipen bij mijn liefje en écht thuiskomen, trampoline springen en ravotten met mijn fantastische zus, op een krukje in de keuken van mijn papa zitten en kijken, ruiken en proeven hoe lekker hij kookt, een theetje drinken met mamie en papie en hun allebei een stevige knuffel geven, door Hansbeke huppelen en binnenspringen bij vrienden, op een Gents terrasje vers geperst pompelmoessap drinken met mijn vrienden, gezelschapsspelletjes spelen en wafels eten met slagroom,... Ik mis vertrouwdheid, mensen die mij kennen... Ik mis de stomme alledaagse dingen die ik in België zelfs niet opmerk maar waar ik van hieruit zo neig kan verlangen... We zijn zo’n lucky bastards met dat minilandje waar we echt onszelf kunnen zijn los van enige preutsheid. Waar we niet meer moeten vechten voor onze basisrechten maar waar de maatschappij aan zo een razend snel tempo vooruit gaat dat we soms simpelweg geen ruimte vinden in ons hoofd om te volgen... ’

21-04 “Life is a highway and I’m gonna ride it, and every day is a winding road. My rollercoaster has got the biggest ups and downs but as long as it keeps going on it’s unbelievable!”
‘Kimya Dawson probeert mij in slaap te zingen... ik voel me hier zo WAKKER ’s avonds... een hoofd vol eindeloze gedachten die me van het ene punt naar het andere brengen. Kronkels en verhalen die vastgeroest zitten in mijn grijs labyrint. Het is zalig om in die nachtelijke stilte te verdwijnen. Slapen lijkt een nutteloze bezigheid omdat de nacht klare momenten van reflectie met zich mee brengt.’

22-04 ‘In het leven fungeren andere mensen als spiegels voor onszelf om beetje bij beetje te ontdekken wie we echt zijn. Ik heb het moeilijk met confrontaties op alle gebied, met mezelf of met anderen. In België maak ik er een kunst van om ervan weg te lopen. Hier ben ik zo hard op mezelf en mijn compagnons aangewezen dat er geen ontsnapping mogelijk is. Deze trip leert me eerlijk te zijn met mezelf. Het voelt bevrijdend aan om gewoon te zijn wie ik ben. Ik ben een romantische denker, over grote dingen en kleine onbenulligheden. Urenlang kan ik ploeteren in mijn kop. Ik leef voor sfeer. Fantasiewerelden met magische kleuren en onweerstaanbare personages. Hmm. Ik brabbel. Doe mijn lichtje uit en laat Norah Jones mij de nacht inleiden. Vannacht een mooie en zoete droom, denk ik.
Ik hoop dat morgen een nieuwe dag brengt met frisse gedachten! Dat de dag even schoon en puur gekleurd mag zijn als ‘Blueberry nights’. ‘

24-04 ‘Vandaag een boeddhistische tempel bezocht niet ver van ons huisje in Kathmandu. Duizenden gebedsvlagjes die zachtjes meewaaien met de avondbries, het geluid van tikkende gebedswieletjes, monniken die in groepjes in volledige stilte doorheen de tempelomgeving schrijden,... Echt mooi! Daarna met het minibusje naar Thamel waar we, op zoek naar een restaurantje, onze klasgenoot Stijn tegen het lijf liepen. Surrealistisch maar zeer leuk om elkaar zomaar tegen te komen in Kathmandu .’

25-04 ‘Vandaag werd Febe opgenomen in het ziekenhuis met een maag-en darmontsteking en een parasiet. Nepalese ziekenhuizen... kleine kamers met teveel zieken, borende werkmannen in de kamer waar je wordt onderzocht, geen enkele douchefaciliteit,geen keuken,... We brachten Febe gebakken patatjes met appelmoes als avondeten en die Belgische touch deed ons alledrie goed op een dag als deze.’

27-04 ‘Er is politieke onrust in Nepal omdat de Maoïstische partij de regering wil laten vallen. Voor zover ik het juist heb begrepen moet de regering namelijk binnen de 42 dagen een nieuwe grondwet opstellen en goedkeuren. De Maoïsten steunen de regering niet bij het opstellen van de grondwet omdat ze willen dat de 1ste minister aftreedt. Vanaf 1 mei zullen er overal in Kathmandu stakingen en demonstraties doorgaan. Het hele land zal op zijn gat liggen. Geen vervoer, geen winkels, noppes. Geen mens die weet hoe lang deze stakingsperiode zal duren. Het is alsof gans Nepal besmet is geraakt met onze mentale impasse.’

28-04 ‘Net vernomen dat ook in België de regering is gevallen. Het voelt belachelijk om over Brussel Halle Vilvoorde na te denken vanuit een land dat na 11 jaar hevige conflictperiode op het punt staat een (hopelijk positieve) doorbraak te bekomen.’

29-04 ‘Vandaag hebben we een quiz opgesteld over België omdat er morgen 20 kinderen van de plaatselijke child club naar hier komen. Door de stakingen zijn ook alle scholen gesloten. Deze kinderen vinden het vreselijk dat zij slachtoffer zijn van de wantoestanden in de regering. Ze willen niet gewoon thuis zitten en niets doen. Daarom willen ze 2 dagen naar hier komen om samen met ons ervaringen te delen en bij te leren over de cultuurverschillen tussen Nepal en België. Het is ongelooflijk om deze kinderen krachtig te horen spreken over hun wil om te leren.’

01-05 ‘Mei is van start gegaan met de geplande betogingen overal in de stad. Heel het land is in staking. Ook bij AREDS was er voor De Dag van de Arbeid een optocht gepland door de beweging van de Unorganised Labourers. Zowel in India als in Nepal is er zoveel verenigde energie en strijdkracht aanwezig. Als je het vergelijkt met onze Dag van de Arbeid in België... Hier vechten ze niet alleen voor hun land maar ook voor de basisrechten die een mens nodig heeft om een waardig leven te kunnen leiden. Zowel in India als in Nepal is het vreselijk gesteld met de werkgelegenheid. In India ging diegene die het meeste geld onder tafel kon schuiven met de job aan de haal. In Nepal maak je pas kans op een job als je connecties hebt bij 1 van de regerende politieke partijen. Wie neutraal is loopt verloren.
Vandaag hebben we de ganse dag gespeeld met de kinderen van de Child Club. De België quiz viel in de smaak! De kinderen spreken vloeiend engels en zijn erg bedachtzaam. Het was zalig om eindelijk spelletjes te kunnen uitleggen zonder een vertaler. We maakten een muzikaal pakket met allerlei opdrachten en speelden daarnaast nog enkele andere spelletjes. De kinderen waren zeer enthousiast. We leerden het Nepalese volkslied zingen, wat trouwens echt een prachtig lied is. Beschamend om op te merken dat geen van ons drie het Belgische volkslied volledig kan zingen. Hier zit die cultuur zo anders in elkaar. Zowel hier als in India zingen de kinderen elke dag opnieuw het volkslied met een enorme fierheid over hun land. Ze slaan je om de oren met vragen over je nationaal dier, je nationale bloem, je nationaal gerecht? Waar is ons pattriotisme naartoe denk ik dan? Want hoe je het ook draait of keert, dit onstuimig geloof in de schoonheid van hun land is volgens mij toch een zeer mooi en sterk begin van hun dag.’

Om af te sluiten nog even de tekst van mijn favoriete lied van Raymond dat een goede illustratie is van het 1ste deel van mijn Nepalervaring:

“In mijn hoofd is alles heel eenvoudig, in mijn hoofd valt alles op zijn plaats.
Geen verderf, geen loeiende reclame. Welkom welkom in mijn hoofd.
Er is plaats voor eender welke richting. Er is tijd voor eender welke stroof.
Er is rust om alles t’overschouwen. ’T Is prettig toeven in mijn hoofd.
Overdag is er de verwarring, overdag loopt het spoor vlug dood.
Overdag wringt men zich in bochten.
Er is water voor wie echt wil drinken. Er is werk dat werd ons toch beloofd.
Er zijn slogans voor wie ze wil geloven maar de kern zit in mijn hoofd.
In mijn hoofd zijn geen misverstanden, in mijn hoofd blijft alles ongedeerd.
In balans onuitgesproken.
Naar het schijnt verdwijnen je gedachten tot het licht volledig is gedoofd.
Maar zolang ik daar iets kan ontwaren blijf ik dwalen in mijn hoofd.”

Ps: er volgt gauw een nieuwe blog over onze laatste himalaya-avonturen 

wat een sprong

2010-04-20T21:59:00.000-07:00

Namaste!

Zo’n twee weken geleden schreef ik jullie mijn laatste blogbericht uit Renganathapuram, India. Intussen ben ik zowaar van locatie veranderd en dat ging niet zonder slag of stoot… Ken je dat gevoel, dat wanneer een bepaalde ervaring echt fantastisch was, ze automatisch elke nieuwe ervaring minder leuk maakt? Zo is mijn gevoel over deze nepal-ervaring momenteel gekleurd door een gemis van mijn geweldige Indische thuis. Je beseft pas hoe goed je het ergens hebt gehad als je er weg bent. Ik zal jullie eerst even een flits uit mijn dagboek meegeven van die bewuste laatste week in mijn India...

‘Voilakes... het is gebeurd... we zitten op onze ‘laatste trein’ richting Chennai. Deze ochtend opgestaan met een baksteen in mijn maag. Een korte blik in de richting van mijn 2 tangitjies (= kleine zusjes in Tamil) zei genoeg om te weten dat zij exact hetzelfde voelden. Het lukte me niet goed om van mijn laatste ontbijt van Ambiga – zaligste kokkin met onovertrefbare lach – te genieten (zelfs ondanks het dubbel gebakken eitje of ‘jegg’ zoals ze het hier uitspreken). Rustig tafelen met Samy en Christi, wetende dat het afscheid zo dichtbij was, was onmogelijk.

De laatste week hadden we doorgebracht met:

Het monteren van onze audiovisuele werkjes, een flitsbezoekje aan Madurai, een ongelooflijk schoon en leerrijk evaluatiegesprek met Samy, het verwelkomen van Theo (een Franse student die van april tot juni stage zal lopen bij AREDS), het maken van een fotoboek voor Samy, Christi en de hele AREDS familie, het schrijven van een dankbrief voor onze anna en aka. (grote broer en grote zus)

Zaterdag op de laatste staffmeeting toonden we de 2 filmpjes die we tot hier toe als proefproject hebben afgewerkt. Zo maakten we een montage van de rally op Internationale Vrouwendag en een kort docuwerk rond de constructie van een gigasnelweg die veel onteigeningen tot het gevolg heeft. Iedereen was enthousiast dus een pluim voor ons en vooral een boost om het nog beter te maken. Ook op het fotoboek werd zeer dankbaar gereageerd, het zal nog veel worden ingekeken... Onze laatste avond genoten we van vegetable biryani (moslimpreparatie voor op feestdagen, jammie) en de laatste familiemomenten... Christi probeerde zich sterk te houden maar was nog steeds geveld door ziekte. We besloten nog een dorpswandeling te maken met Theo... Prachtig om onder een hemel boordevol sterren een glimp op te vangen van het echte Indische dorpsleven. Nog een Kingfisher pintje drinken met Theo en Samy als afsluiter... Ondanks mijn moeheid hing ik aan zijn lippen toen hij een korte inleiding gaf over het lobbywerk van een NGO. Damn ik wil hier nog zoveel leren! Hij kwam er ook nog eens op terug dat het aan ons is om ons pad te kiezen in dit leven en dat daarin niets onmogelijk is. Zijn intussen bekende woorden: ‘You are the master of your own destiny’ vulden mij nog een laatste keer met wilskracht om te geloven dat iedereen in staat is grootse dingen te doen.

Dan de laatste ochtend: als een kieken zonder kop rondlopen in een poging nog zoveel mogelijk samen te zijn, blij om Arivu tegen mijn verwachting in te zien arriveren in het office, SWATE-member worden, spelen met Kani en Jain mijn 2 kameraadjes, geluksbrengertjes, zo extreem lief en schattig waren ze, kreeg uit het niets een dikke knuffel van de 3-jarige Jain, deugddoend!

En dan plots een gang vol mensen... vrienden... familie...en een onverbiddelijke klok op 5 voor 11. Ineens viel het besef zo hard op mijn schouders, dat dit mooi moment dat 3 maanden stand hield, hier nu eindigd. Een dikke knuffel van Christi... kanir kanir (=tranen), een dikke knuffel van Samy... kanir kanir.... ‘jullie komen wel goed terecht!’ Zweefzoentjes naar alle anderen...Arivu heeft tranen in zijn ogen... Senthil lacht lief als we onze Indische drums inladen... Kani zit op de arm van ons manneke en zwaait... en we gaan. Ik kan niet stoppen met huilen als Raja langzaam wegrijdt.’

Dit is een periode geweest met ups en downs, het was bij momenten verre van evident. Het ver weg zijn van alles wat vertrouwd is, het op mezelf aangewezen zijn, het aanvaarden van moeilijke cultuurverschillen, het echt leren samenleven met 2 vriendinnen als waren we zussen, het duidelijk leren communiceren, het zoeken naar een geschikte stageopdracht en de zelfzekerheid om er iets van te maken, het zoeken naar een brug over de taalbarriere heen, het leren loslaten van angsten of vastgeroeste ideeen, het onthaasten en relativeren, het kritisch leren denken over mezelf en de wereld rondom me, het leren ZIJN... zonder meer.

Maar het bracht me ook verrijkende inzichten, nieuwe intense vriendschappen die soms zonder enige echte conversatie groeiden, het deed me houden van dit enorme land met al zijn facetten, India is een warme mantel geworden van herrinneringen die ik in mijn leven meermaals over mijn schouders zal blijven leggen om nooit te vergeten hoe dit avontuur mij heeft gevormd tot wie ik nu ben... nog steeds Ira... gewoon Ira... een beetje gegroeid misschien... met meer ruimte in mijn koppeke en een hart dat overloopt...

Maar vooral eentje die enorm veel goesting heeft om alle kansen en ervaringen in het leven te grijpen en daarbinnen vollenbak Ira te zijn en te blijven.

En dan nu...Nepal. Wel ik ben heelhuids gearriveerd in Kathmandu, 1 van de meest vervuilde steden ter wereld. Ik woon hier samen met Febe en Jo in de guestroom van Tillotam en Deboki, onze nieuwe stagebegeleiding. Het is voor hen de eerste keer dat ze stagaires uit een ander werelddeel op bezoek hebben. In tegenstelling tot Samy weten ze dus helemaal niet goed waar wij vandaag komen. Volgens mij hebben ze het idee dat wij in een gouden kooi zijn opgegroeid met bediendes en alle mogelijke luxe. Ze behandelen ons soms echt als kinderen en het blijft een moeilijke klus om hen duidelijk te maken dat we drie zelfstandige dames zijn. Daarnaast is hun engels ook helemaal niet zo goed waardoor we beperkt zijn in onze communicatie. Basiszaken kunnen we uiteraard wel bespreken maar als het op onze gevoelens of ideeen aankomt loopt het stroef. Wetende dat zij mijn enige Nepalese klankbord zijn en bovendien mijn nieuwe thuisgevoel moeten creeeren, kan dit behoorlijk wegen op mijn gemoed. Ik besef nu dat ik het echt heb onderschat om op zo korte tijd 2 verschillende stages te doen in 2 verschillende landen. Het vraagt dus serieus wat tijd om hier op mijn plooien te komen. Tijd die ze ons in ons eerste twee weken nog maar weinig hebben gegund maar die we nu hebben geeist.

Zo zijn we al na enkele dagen de bergen in getrokken richting Rulpa Disctrict. Deze trip begon met een 20 uren durende busrit in een lokale Nepalese bus: superklein, knieen tegen de zetel voor je, rugzak onder de voeten of op de schoot, wagenzieke mensen, veel te luide Nepalese muziek uit de boxen, de meest onwaarschijnlijke haarspeldbochten en een uitzicht om u tegen te zeggen. Febe en ik hebben die nacht geen oog dichtgedaan en sprongen bij momenten uit ons vel van gewoon ‘niet meer te kunnen’. Onze reis naar Nepal was nog niet eens stevig verwerkt en plots zaten we al oververmoeid in een hotelletje op 3000m hoogte tussen de meest magnifieke bergen, en dit is nog niet eens de Himalaya. Een dutje doen, thee drinken en tegen onze wil in met een hoofd vol slaap al een gesprek voeren met de Child Rights Officer van het district. ‘We are not ready yet’ wordt langs geen kanten begrepen door Tillotam. De volgende ochtend staan we om 05u (yep) op om een 3 uur durende bergwandeling te maken naar een schooltje waar JCYCN kinderen steunt. Ondanks de vermoeidheid voelde ik me echt in mijn nopjes tijdens de wandeling. De Nepalese natuur is oogverblindend mooi en geeft mij de energie om terug positief te denken. Aangekomen op het schooltje worden we ontvangen met bloemen en tikka. (dit is een beetje zoals een bindi maar dan eerder een enorme veeg rood poeder die ze over je voorhoofd smeren) We hadden gevraagd aan Tillotam om de stage nog even op het gemak aan te pakken en vooral te observeren. Maar veel observatie was er niet mogelijk aangezien we slechts 2 dagen op de school bleven en deze wegens vakantie gesloten was. Er waren alleen enkele kinderen uit de buurt aanwezig. Echt een beetje zonde vonden wij en we begrepen niet goed waarom Tillotam ons dan perse nu meenam naar deze afgelegen plek. We voelden ons alledrie een beetje down en besloten een dutje te doen om een beetje slaap in te halen. Intussen zat Tillotam blijkbaar samen met een groepje jongeren om aan bewustmaking en counceling te doen. Hij bracht ons hiervan pas na ons dutje op de hoogte waardoor we ook nog eens zijn werkmethode hadden gemist ook. Die avond speelden we enkele spelletjes met de aanwezige jongeren. Wat een wereld van verschil met de kinderen die we in India zagen. Die waren steeds spontaan en bij momenten overenthousiast naar ons toe terwijl we hier tegenover een groep superverlegen kinderen stonden. Dit zijn kinderen uit afgelegen bergdorpen die daarenboven zijn opgegroeid in de vaak gruwelijke conflictperiode, hun afstandelijkheid is dus zeker te verstaan. Tillotam speelde spelletjes zoals we bij ACTS ook al deden maar zijn aanpak tegenover de kinderen vond ik verre van perfect. Ik had het gevoel dat hij ons continu op een ietwat clowneske manier probeerde te imponeren wat zowel op ons als op de kinderen een averechts effect had.

Tillotam en ik... mmhh... ik ben er nog niet helemaal uit hoe dat zal lopen. Momenteel is hij vaak een bron van ergernis door verschillende dingen die samenkomen. In de eerste plaats zijn gebrekkig engels en dan vooral het feit dat hij steeds doet alsof hij alles begrepen heeft waarna door zijn handelingen blijkt dat dat duidelijk niet het geval was. En daarnaast zijn sociaal gedrag tegenover mij... Hij is soms zo kinds, behandelt mij ook als een kind, luistert vaak helemaal niet en staat 5 keer per dag met puppy-ogen mijn richting uit te kijken waarbij hij verwacht dat ik even bevestig dat ik mij goed voel. Fin, het zijn 2 zware en vermoeiende eerste weken geweest wat uiteraard meespeelt in mijn gevoel over hem. Soms lukt het mij ook om goede gesprekken te hebben maar voorlopig zijn die zeldzaam. Hij is wel een bewonderenswaardig kereltje moet ik toegeven. Op zijn 16de is hij een rechtzaak aangegaan tgen de overheid omtrend het naleven van de kinderrechten in Nepal. Na 3 lange jaren is de zaak afgerond in zijn voordeel waarna hij de 1ste child club van Nepal heeft opgericht. Dit is te vergelijken met de Student Movement van AREDS. Een jeugdbeweging waarin wordt gespeeld, aan bewustmaking wordt gedaan en waarin kinderen zelf het heft in handen proberen te nemen om hun rechten af te dwingen. Intussen zijn er al ongelooflijk veel child clubs opgericht naar zijn voorbeeld. Chique dingen dus.

Maar even terug naar mijn verhaal van vorige week. We hebben toen ook een bezoek gebracht aan Lumbini, de geboorteplaats van Boeddha. Dit was al lang een droom van mij omdat het boeddhisme mij al van jongs af aan interesseerde. Door de uitputtende week waarbij we werkelijk TEVEEL uren in een bus doorbrachten, waren we alledrie te moe om deftig van dit bezoek te genieten. Maar het was hoe dan ook de moeite!! Het is een rustgevende plek met een groot meer waar je verschillende boeddhistische tempels uit verschillende landen samen vindt. De tekeningen in bepaalde tempels waren te mooi voor woorden! De laatste busrit van 12uren heeft ons fysiek ook volledig geveld. Van 21 tot 25 april gaan Tillotam en Deboki naar Bangladesh voor een programma. Normaal gezien was het plan dat wij die periode een toeristisch uitje zouden maken naar Pokhara, 1 van de mooiste plekken van Nepal. Maar na een week van 50 uren bus op 6 dagen tijd, hebben wij besloten om die dagen gewoon hier in Kathmandu door te brengen. Eindelijk even met ons drietjes samen te zijn, te chillen, stageverslagen van India af te werken en langzaamaan een thuis te proberen vinden in deze stad. Dit Nepalees verslag klinkt waarschijnlijk nog maar weinig positief maar ik ben ervan overtuigd dat mijn gevoel gauw terug zal omslaan. Dit land is te mooi om er depressief in te wezen. Met onze Indische wijsheden op zak slaan we ons hier wel door! ‘Nobody said it was easy’

Binnekort dus meer nieuws vanuit dit wonderbaarlijke land dat van op een plateau over de rest van de wereld waakt...

PS: Aan diegene die graag iets willen opsturen met de post, mijn nieuw adres heb ik reeds in het vorige bericht vermeld. Wel best niet te lang uitstellen omdat mijn verblijf hier een pak korter is dan in India. En aan deze enthousiastelingen alvast een welgemeende merci! Het doet zo’n deugd te denken dat er ons een minibeetje Belgie gaat vergezellen!

WIST JE DAT:

- Wij op de laatste trein richting Chennai alledrie nog een potje hebben zitten huilen.

- Wij al vrij snel een briefje kregen van onze overburen in de coupe.

- Zij hadden geschreven: ‘India is a country for smiling, not for weeping’

- Wij hierop enkel uit volle borst konden reageren met: ‘WE KNOW!’

- We vanuit Nepal de laatste nieuwsbrief van AREDS ontvingen per mail. Samy en Christi, die zonder ons medeweten, ‘the interns speak’ hebben getiteld... wat concreet inhoudt dat die nieuwsbrief volledig bestaat uit de afscheidsbrieven van Justin, Febe, Jo en mij. Hartverwarmend om dat te ontdekken.

- Tillotam op onze eerste Nepalese ochtend (zoals steeds zonder te kloppen) onze kamer binnenwandelde en mij betrapte op een huilbui.

- Hij daarop wist te reageren met de ‘troostende’ woorden: “is there something with your eyes?”

- Wij hier, net zoals iedereen, vaak met een mondmasker rondlopen om ons te behoeden voor de vervuilde stadslucht of de stoffige berglucht.

- Nepalezen een spraakgebrek hebben als het op de letters f en v aankomt. Dit concreet betekent dat een dorp hier een ‘billage’ is, een vriend een ‘briend’ en een familie een‘pamily’.

- Dit al eens voor verwarring durft te zorgen tijdens conversaties.

- Nepalezen naast superlief ook echte ‘kieszakken’ zijn, zoals Febe ze hier noemt.

- Zij namelijk de gewoonte hebben om meermaals per dag, te beginnen vanaf 5u ’s ochtends, hun hele lijf eruit te rochelen met alle kotsgeluiden vandien: VRE VUL!

- Murphy duidelijk meegereisd is met alle ellendige gevolgen vandien.

- wij bijvoorbeeld op onze enige ‘uitslaapdag’ (dat wil zeggen tot 08u ipv tot 05u) al om 06u13 wakker werden doordat ze in ons hotel het lumineuze idee hadden om de vloer ONDER onze kamer uit te breken.

- Dit uitbreken van de vloer tot doel had om de sceptische put van het hotel uit te kuisen waardoor ook onze reukorganen werkelijk de tijd van hun leven hadden.

- wij hier enorm goedkoop naar vaste lijnen in belgie kunnen bellen! (0.03 euro/ minuut)

- Febe en ik al een uitje hebben gemaakt naar het toeristische gedeelte van Kathmandu om er rumcola’s te drinken in een reggaebar.

- wij daar heel erg van hebben genoten ondanks het feit dat ik, na 3 maanden onthouding, duidelijk niet goed meer tegen drank kan.

- Deze eerste cafe-avond in maanden tijd dus een iets minder vrolijk einde kende met een kater van jewelste.

- ik daarom heb besloten om vanaf heden, zoals het een goede aziaat betaamt, enkel nog rijst te eten en thee te drinken.

- ik bij het voorgaande puntje gelogen heb :-)

IRA IN NEPAL

2010-04-09T03:18:00.000-07:00

Dag iedereen!

Even dit kort berichtje om te laten weten dat ik goed ben aangekomen in Nepal.
Een fantastisch mooi land maar een te snelle overgang naar een nieuwe stage... of zo voelt het nu aan althans... Maar we laten ons gewoon meesleuren en hopen dat de klik gauw zal komen.. Morgen vertrekken we richting Rulpa District op 3000 meter hoogte... zo'n 20u met de bus!

Even praktisch:

Ik heb een nieuw nr 09779808568858

Ik heb een nieuw adres:

JCYCN
Ira Kerkhove
G.P.O. Box - 14341
Kathmandu Nepal

(postpakketjes en brieven zijn meer dan welkom)
Meer nieuws volgt later!
Vele groetjes en hopelijk een beetje zon!

Een Indisch afscheid om U tegen te zeggen

2010-03-29T06:55:00.000-07:00

Wanakam!

Welkom bij het voorlopig laatste blogbericht uit India... snik snik... India zit in mijn hart, ik ben dus niet van plan mijn blognaam te veranderen. :)

Even praktisch:

- Maandag 5 april vertrekken we naar Kathmandu, we zullen daar dinsdag rond de middag arriveren.

- Dit heeft als rechtstreeks gevolg dat zowel mijn gsmnr als mijn adres veranderen. Ik laat jullie zo gauw ik kan mijn nieuwe contactgegevens weten zodat ik overspoeld kan worden door smsjes en postpakketten :)!

- Na 2 maanden Nepal is het de bedoeling om terug te keren naar India, ditmaal als toerist. Hoe graag we dit ook willen, een terugkeer naar AREDS zit er qua timing niet meer in. We willen graag het jungleproject in Chattisgargh bezoeken en vandaaruit Kerala, Goa en Mumbai zien. Om dan op 27 juni naar Belgie terug te keren vanuit Mumbai. Amai we zitten ongeveer in de helft, de tijd gaat veel te snel! (hoe graag ik jullie ook wil terugzien, dit avontuur zou nog een pak langer mogen doorgaan)

Zo, even over de voorbije weken...

We hebben nu ongeveer 10 dagen in de Playwayschool van AREDS gespendeerd. We woonden er in ons eigen kleine indische huisje en sliepen op de typische grasmatjes. Ons huisje lag vlak naast het huisje van Justin, onze begeleider tijdens ons verblijf op de school. Justin is een lieve jonge gast (29j) die tijdens zijn studies om priester te worden besloot ermee te stoppen omdat hij de roeping niet echt voelde.. Het voorbije jaar heeft hij in de school doorgebracht waar hij computerles gaf aan de kinderen en Engelse les aan de leerkrachten. De leraressen zijn naast collega’s ook zeer dichte vrienden wat voor een aangename sfeer zorgt op de school. Wij verbleven er in de eerste plaats om er verder te werken aan ons kinderproject en daarnaast ook om mee te helpen met de voorbereidingen voor de ‘annual day’, het jaarfeest van de school. De school heeft 3 kleuterklassen en verder van het 1ste tot en met het 5de leerjaar. Ze willen graag ook een 6de leerjaar maar dat is een project dat nog wat tijd nodig heeft. Misschien moet ik eerst nog wat meer uitleg geven over ons kinderproject. Momenteel is ons idee dus om een boekje te maken dat als educatief materiaal kan worden gebruikt in scholen. In dit boekje willen we de verhalen van kinderen uit India, Belgie en Nepal neerschrijven om enerzijds de gelijkenissen (een kind is overal in de eerste plaats een kind met gelijkaardige dromen en verlangens) en anderzijds de verschillen te ontdekken... We zullen wel zien wat het resultaat zal worden... Het werkproces op zich is voor mij al enorm boeiend. We hebben met 7 kinderen gewerkt van het 3de, 4de en 5de leerjaar. We probeerden er samen met Justin als onze vertaler een ontspannen groepsgesprek van te maken waarin wij evenveel ervaringen deelden met hen als omgekeerd. India blijft natuurlijk India... waarin ik mijn grote idealistische ideeen telkens opnieuw moet bijschaven naar wat er in de realiteit slechts mogelijk is. Maar we hebben toch voldoende materiaal om mee aan de slag te gaan. Het wordt voor ons een zoektocht aangezien we dit voor het eerst doen maar we gaan de uitdaging graag aan en hopen dat het resultaat bruikbaar zal zijn.

We deden de gesprekjes tussen de voorbereidingen voor de Annual Day door. Op dit feest tonen alle klassen het beste van zichzelf op gebied van zang, drama en dans. Veel uberschattige dansjes op gigaluide bollywoodmuziek dus! De leraressen kopen elk jaar een nieuwe uniformsari voor Annual Day en wij besloten dat dit misschien wel een goede gelegenheid was om ons er ook 1 aan te schaffen. Normaal gezien zouden er die zaterdag lessen doorgaan om een feestdag in te halen (uhu) maar die werd zonder enige probleem terug tot vakantiedag omgetoverd. Op dat gebied zijn die Indiers toch niet te schatten hoor... We zijn tijdens ons verblijf ook naar onze eerste Indische trouw geweest, van 1 van de leraressen. En op die dag (een vrijdag) moet het schooltje het maar redden met 3 leerkrachten ipv met 13. Als India viert laten ze alles vallen! Maar coit wij waren er niet rouwig om! Het is een ongelooflijk kitsh spektakel met (!uiteraard!) superluide muziek en veel rituelen die moeten worden nageleefd. Enkele zaken die mij opvielen:

- de robot die ons begroette aan de ingang van de hal: een plastieken indisch madammeke in sari die de hele tijd met haar hoofd staat te schudden en haar handen tegen elkaar houdt; echt een hilarisch zicht

- de bruid die letterlijk in een kerstboom van juwelen was veranderd

- de live muzikanten die zonder enige gene even een pauze houden in hun optreden om naar die drie blanke meisjes te kijken

- de vraag die we ons alledrie stelden na het zien van de rituelen: HOEVEEL bloemenkransen kan je rond iemand zijn schouders hangen?

- ongelooflijk veel volk (de vader van de bruid is een eerlijke district collector) die allemaal rijkelijk worden gevoederd...

- de afwezigheid van alcohol of eigenlijk van elke drank naast water

- de kostprijs van de bruidssari: 18000 Rs (275 euro); vooral als je weet dat de mensen hier gemiddeld zo’n 60 Rs per dag verdienen (als ze al werk hebben) en daarmee zwaar tekort schieten om hun familie te onderhouden

- ...

Maar ik ben weer aan het afdwalen... Mijn goede intentie om dit keer een kortere blog te schrijven valt dus weer in het water. Alvast mijn excuses!

Op zaterdag gingen we met het gammele schoolbusje naar Trichy. ‘Kheb mijn wagen volgeladen... met tetterende leraressen!’ Amai die kunnen nogal roepen en die houden geen moment hun mond. Ondanks het feit dat vele reeds kinderen hebben en getrouwd zijn, gedragen ze zich onder elkaar super kinderlijk, soms kinderachtig. Dit komt waarschijnlijk doordat deze meisjes al vanaf hun 21 jaar in een huwelijksleven worden gestort waarin er voor onnozeliteirten geen ruimte meer is. Enfin laat ons zeggen dat we blij waren dat Justin (als enige man) ook geen zin had om de ganse dag te shoppen met de dames. We gingen eerst even mee naar sariparadijs waar ze een paars met oker kleurige sari uitkozen, zeer mooi! Nadien bezochten we samen met Justin 2 tempels. De eerste was gewijd aan Ganesha en lag op een berg. Voor we aan de klim begonnen werden we gezegend door een prachtige olifant aan wie ik meteen mijn hart verloor! De tempel is prachtig gebouwd en vanop de top hadden we een mooi overzicht van Trichy. Nadien bezochten we de Srirangam Tempel, een typische torentempel die gewijd is aan Shiva. Een weetje voor de liefhebbers: deze tempel is de breedste van heel Azie. Het domein rond de tempel was gigantisch en overal ontdekten we weer mooie wandschilderingen of afbeeldingen. Op de terugweg naar huis passeerden we het dorpje Ayyarmalai. ‘Malai’ betekent in Tamil ‘berg’. In dit dorp is er een hoge berg waarop ook een tempel is gebouwd die opnieuw gewijd is aan Shiva. We besloten er de volgende ochtend met Justin heen te gaan, aangezien ook hij nog nooit op de top was geweest.

De volgende ochtend stonden we extra vroeg op om de ergste hitte te vermijden... Tegenwoordig is het hier zodanig warm dat ik van het zweten geregeld ‘zoutmijnen’ op mijn kleren krijg... Een beetje goor maar fin het is maar om nogmaals te duiden: het is hier echt niet normaal HEET! Deze beklimming is niet te vergelijken met de klim die we de dag voordien in Trichy maakten. Nu moesten we maar liefst 1017 trappen op om de top te bereiken! Wat die hele beklimming voor mij een pak draagbaarder maakte was de aanwezigheid van aapjes! Al wie mij kent weet dat ik een apenfan ben en hier krioelde het er gewoon van, goddelijk gewoon! Ik heb er natuurlijk veel foto’s van genomen, die volgen dus. Het was echt een zalige ochtend! Tijdens de beklimming hadden we een prachtig uitzicht op de regio, man man man India!

Kwestie van in onze laatste weken India niets te moeten missen zijn we in volle vaart alle kansen aan het benutten om nieuwe ervaringen op te doen. Vandaar ook dat we het zagen zitten om voor 1 dagje naar Chennai te reizen om er een ineenzetting van een vrouwenparlement ineen te zetten. Concreet betekent dat dus ’s avonds om 20u30 de trein op, om 5u30 aankomen in Chennai, kort dutje doen, een dag daar zijn, diezelfde avond terug op de trein kruipen voor alweer een 9 uur durende treinrit. We zijn ze intussen al gewend die nachtelijke treinritten, wat niet betekent dat ik er een betere nachtrust op na hou. Niet dus. Maar even terug naar het doel van deze dag. Christy heeft samen met de vrouwen van het Women’s Front, een overkoepelende vrouwenbeweging van Tamil Nadu, een ‘Womens Assembly’ in elkaar gebokst. Drie dagen lang hebben zo’n 350 vrouwen deelgenomen aan deze ineenzetting van een 100% vrouwenparlement. Ze bekleden er zogezegd ministerfuncties en schrijven wetten uit die gelinkt zijn aan hun bevoegdheid. Over die wetten worden er dan discussies gehouden. Tijdens deze 3 dagen worden alle regels van het echte assembly toegepast. De discussies verliepen volledig in Tamil dus konden we moeilijk volgen maar we waren hoe dan ook blij dat we hier een dag aanwezig konden zijn. Al deze vrouwen strijden zo hard voor betere rechten en meer zeggenschap in de maatschappij, het is fantastisch om zoiets te zien! Voor hen is het een goede voorbereiding naar een eventuele politieke participatie toe (The Womens Front wil bij de volgende verkiezingen als een alternatieve politieke kracht naar voren komen) en voor de overheid is het een confronterende gebeurtenis waaruit misschien gedragsveranderingen kunnen voortkomen.

Intussen zijn we terug thuis van de Playwayschool. Annual Day was een fantastisch feest! Wij hadden ook een groepje kinderen van het 2de leerjaar een liedje aangeleerd. Hun optreden was niet zo bijster maar de maskers die we voor hen hadden gemaakt (leve Johanna en Febe hun tekentalent) maakten veel goed!

Vandaag was zo een warme en intense dag! Deze ochtend zijn we vermoeid opgestaan na de lange annual day gisteren. Aangezien er 3 priesters bij ons thuis logeerden vonden Samy en Christi het een goede gelegenheid om een misviering te houden. Zo gezegd, zo gedaan... voor we het goed en wel beseften zaten we in de vergaderzaal rond de tafel (het altaar voor de gelegenheid) samen met Samy, Christi, de 3 priesters en hun chauffeur... We voelden ons er in eerste instantie een beetje raar bij omdat geen van ons het katholieke geloof praktiseert zoals het hier het geval is. Maar we probeerden gewoon even mee te gaan in het moment en het werd uiteindelijk een mooi bezinningsmoment waarin we onze ervaringen deelden en even de tijd namen om te danken voor al het goeds rondom ons... Het zette me wel aan het denken... Ik ben niet gelovig, althans niet in een god... Ik geloof in de mens met zijn goede en slechte kanten, en in de wil om het goede te laten zegevieren. Maar echt de tijd nemen om even stil te staan bij mijn leven, de kansen die ik krijg, de fouten die ik maak, de dromen die ik wil nastreven...doe ik bijna niet. In ons hectische leven in het Belgenlandje is daar zo weinig tijd voor... Zoals ze deze ochtend geheel spontaan zo een viering op poten zetten en ons daar in intieme kring in betrekken... zo geniet ik ook echt van de Indische mentaliteit. Het mag dan nog in de context zijn van een geloof dat ik niet deel...Het echt tijd nemen om samen te zijn met familie en vrienden, ervaringen te uiten, te filosoferen, dankbaar te zijn voor mogelijkheden, te leren uit gemaakte fouten... Dat inzicht steek ik in mijn rugzak naar huis... Het leven niet als een evidentie te aanzien, en voldoende stil te staan bij de essentiele dingen.

Na de ‘mis’ vertrokken we naar het landbouwproject van AREDS. Er zou een picknick doorgaan met de ganse staff om dit project te vieren. Wij waren zeer enthousiast omdat het ons de kans gaf iedereen nog eens te zien voor ons vertrek. Toen we daar aankwamen zat de ganse bende ons al op te wachten. Iedereen waarmee we ooit in contact zijn gekomen doorheen deze stage was er: de office-staff, onze ‘adoptie-ouders’ van de dorpservaring, het cultural team, senthil en mukthul van ACTS, het health team waarmee we samen de kapjes schilderden voor de womens day, de voltallige ploeg van de playwayschool,... Iedereen zat in stoeltjes die in rijen waren opgesteld. Tot daar de gezellige picknick dachten we toen we aankwamen, niet wetende van het doel van deze meeting. We besloten ons dan maar gewoon tussen de staff te zetten en te wachten op de speech van Samy. Samy begon in tamil te spreken maar al snel hoorden we tussen zijn tamilwoorden door ook de termen ‘exposure’, ‘belgian girls’ en ‘justin’. Gauri, de secretaresse van AREDS die achter ons zat, spoorde ons aan om naar voren te gaan. Bleek dat deze hele bijeenkomst voor ons en Justin was georganiseerd!!! Justin verlaat de Playwayschool op 3 april om in Chennai nieuw werk te zoeken en zoals jullie intussen wel al weten vertrekken wij op 5 april naar Nepal door visumproblemen. We moesten dus met ons gevieren vooraan komen zitten voor de groep. Samy sprak met lovende woorden over ons en uitte zijn spijt over ons vervroegde afscheid, ik kreeg al meteen een krop in mijn keel.

Hij vertelde dat hij heeft genoten van onze aanwezigheid hier en ons enthousiasme waarmee we de dingen aanpakken. Ook vind hij het merkwaardig hoe goed we hebben gereageerd op het onverwachte visumnieuws. In de plaats van in paniek te schieten hebben we ijverig doorgewerkt en zijn we op elke kans om nieuwe ervaringen op te doen ingegaan.

Het deed zo’n deugd om te horen dat hij tevreden was over ons verblijf hier! Christi wou ook nog iets zeggen...

Zij betreurt het ook dat de 5 maanden er plots maar 3 bleken te zijn maar ook zij waardeert ons voor ons enthousiasme en onze toewijding hier. Ze is blij dat we zo gemakkelijk in alles zijn meegegaan qua eten, woonplaats, gewoonten, ed... En ondanks het feit dat we alledrie heel verschillende karakters hebben wou ze ons ook prijzen voor de maturiteit waarmee we hier als trio door het leven gaan. We delen lief en leed als zussen en dat is uiteraard niet altijd evident maar op geen enkel moment heeft zij het gevoel gehad dat we niet op dezelfde lijn zaten qua aanpak of ideeen.

Ze vroegen ons ook om onze ervaringen te delen... We waren alledrie een beetje van onze sokken geblazen door de hele gebeurtenis en deze vraag kwam onverwacht... Febe vertelde dat ze erg gegroeid is door hier te zijn en dat ze dankbaar is voor ons gezelschap. Dan was ik aan de beurt. Hoe zeer ik mij ook probeerde te bedwingen, het lukte me niet om zonder tranen mijn dankbaarheid te uiten. Een dankbaarheid voor de fantastische tijd die ik hier heb mogen beleven... De kans die ik heb gekregen om hier echt te ZIJN, opgenomen te worden in deze familie die doorheen de stage steeds groter werd... Het was zo maf om slechts na 3 maanden te staan huilen als een kind voor een grote groep mensen die ik intussen als vrienden waardeer en wil koesteren. Johanna vertelde hoe ze in India is thuisgekomen alwaar ze in belgie nog zoekende was... Het was een mooi en ontroerend moment. Nadien kregen we een handdoek van ‘the women’s front’ cadeau, wat ons alledrie natuurlijk ongelooflijk blij maakte!

We mogen ons echt gelukkig prijzen met deze stageplaats. AREDS heeft ons niet enkel opgenomen als stagaires maar ook echt als familieleden. We werden zowel bij de professionele als bij de familiale gebeurtenissen wat ervoor heeft gezorgd dat we hier echt een tweede thuis hebben gevonden. We hebben de kans gekregen om veel verschillende aspecten van het NGO-werk in het Zuiden te ervaren. Daarnaast kregen we de vrijheid om onze eigen creativiteit te laten zegevieren en om dieper in te gaan op de onderwerpen uit ons interessegebied. Daarom nog een laatste keer:

Nandriekes AREDS!

En dan nu een nieuw avontuur, een nieuwe organisatie!

Tot de volgende keer... vanop het dak van de wereld!

PS: nieuwe foto`s te bezichtigen op de picasawebsite

Over vrouwen en piercings

2010-03-15T09:05:00.000-07:00

Dag iedereen!!

helpen met de kapjes in het SWATE naaiatelier

mijn fantastische kompanen

Ramya (dorpservaring) en ik tijdens de rally

het piercen der neuzen / 3 indische dames met de fantastische christi

Het is intussen al weer even geleden dat ik jullie mijn verhalen toevertrouwde. Intussen is er alweer veel gebeurd… Vooral mijn gevoel over AREDS en India is weer zoveel veranderd. Onze tickets naar Nepal zijn geboekt, het staat nu dus echt vast dat ons avontuur in Renganathapuram bijna op zijn einde loopt. En dat heeft ons aan het denken gezet.. De voorbije week liepen we alledrie triest omdat we door ons naderend afscheid ineens beseffen hoe goed we het hier wel niet hebben. Intussen kennen we de staffmembers al wat beter, zijn we actief betrokken in het werk van de organisatie, kunnen we de mensen van het culturele team onze vrienden noemen waarmee we kunnen babbelen en onnozel doen,… India is niet meer dat grote vreemde land met zijn vreemde tradities en gewoontes… het is een nieuwe thuis geworden, met een warme familie die ons omarmt en nieuwe gewoontes die ons intussen eigen zijn…

De voorbije week zijn we druk aan de slag geweest voor de Internationale Vrouwendag op 8 maart. SWATE, de vrouwenbeweging van AREDS, organiseert op die dag jaarlijks een grote rally rond een bepaald thema. Het is 1 van de grootste evenementen van deze organisatie, dus keken we er enorm naar uit! Er zouden zo’n 3000 vrouwen deelnemen aan de staptocht door Karur. Voor al die vrouwen wou Christy graag een uniform hoofddeksel maken zodat de menigte goed zichtbaar zou zijn. Samen met de mensen van het SWATE-naaiatelier bedacht ze een kapje dat makkelijk te maken is. De kapjes werden gemaakt uit een paarse stof, want paars is de kleur van het feminisme, de vrouw. Ze had er graag nog een rood accent op gehad omdat rood de kleur van kracht is en omdat het de kapjes iets meer karakter geeft. We zaten samen om een accentje te bedenken en kwamen uiteindelijk uit op de vijfhoekige ster die SWATE reeds in haar logo heeft. Samen met Febe en Johanna begon ik de uitlijningen van de ster op de kapjes te tekenen. Eens er een grote hoop klaar was kwamen er zo’n 20 mensen (leden van het cultureel team en van het gezondheidsteam) naar SWATE om de sterren te helpen schilderen. Na ongeveer 4 dagen werken waren er een kleine 3000 kapjes af. Het was zo’n leuke ervaring om samen met die vrouwen buiten te zitten schilderen, vertellen, zingen en lachen! Ze leerden ons Tamil-liedjes en vroegen naar onze familie. Voor het eerst waren we echt handwerk aan het leveren voor SWATE, het voelde fijn om te weten we hen op die manier goed konden helpen.

Op 8 maart was het zover. Na een korte nacht stonden we om 07u op ons klaar te maken. Alledrie sprongen we met kriebels in de buik in onze Indische outfits. Vlechtjes in het haar, bindi op ons voorhoofd, cameramateriaal in de aanslag en vertrekken maar. We reden samen met Christy naar het beginpunt van de rally in Karur. Tijdens de rit vertelde ze ons nog eens de belangrijkste demands waarover de rally zou gaan, voor in het geval dat we geinterviewd zouden worden door de pers (wat gelukkig niet gebeurde, het gaat over hen en niet over ons) . Het belangrijkste thema van deze vrouwendag was de enorme stijging van de voedselprijzen in India. Het zorgt ervoor dat er veel armoede heerst en dat families niet meer kunnen beschikken over hun basisvoedsel. Er participeerden uiteindelijk zo’n 5000 vrouwen in de rally! Het was indrukwekkend om hier een deel van uit te maken. Vooraan reed er een riksja met drie vrouwen die verschillende slogans riepen door een megafoon waarna de hele meute die herhaalde. Er reden ook twee tractoren mee waarop levende tableau’s werden voorgesteld die allemaal gelinkt waren met het thema van de dag. De staff had oa. een raket gebouwd om de prijsstijgingen mee voor te stellen! Tof om te zien hoe origineel ze de dingen hier aanpakken. Het was een bloedhete dag, zo’n 40 graden, dus wel best vermoeiend om te stappen in de vlakke zon! Maar die hitte kon ons niet deren, we werden zo opgenomen in de heisa en probeerden zoveel mogelijk beelden te maken en vooral te genieten! Voor mij persoonlijk was het ook zeer tof dat ik ineens omringd werd met de mensen die ik leerde kennen tijdens mijn dorpservaring. Ramya en Ellomedi waren superlief en uitgelaten, het was een prachtige dag om hen terug te zien en samen met hen door Karur te demonstreren!
Nog een nieuwtje dat het vermelden waard is:

We hebben sinds donderdagochtend alledrie een neuspiercing!

Tijdens een avondje hennatekenen met Christy kwamen we op het onderwerp van de neuspiercing. Zo goed als elke vrouw op het Indische platteland heeft er een en wij vinden dat zelf ook heel mooi. Christy was volledig fan van het idee en voor we het goed en wel beseften was de afspraak al gemaakt! We gingen met ons drietjes naar de juwelier in Karur om een ‘nosedrop’ te kiezen, spannend! De dag zelf werden we door Christy omgetoverd in drie indische dames! Voor het eerst kregen we een sari aan, supermooi maar toch niet zo evident om in te lopen! Een bindi op ons voorhoofd, bloemetjes in ons haar en een knoop in ons maag. De piercing zou op de traditionele Indische wijze gestoken worden zonder verdoving. In India is het steken van een piercing meer een vorm van acupunctuur en het piercen zelf is er een echte familiegebeurtenis. We werden op een doek gezet en hielden elkaars hand goed vast! Christy was superlief en hield onze hoofden goed vast wanneer het gebeurde. Alle staffleden die aanwezig waren op dat moment waren e rook bij. Iedereen was zo lief, we voelden ons echt deel van de familie. De pijn viel mee maar echt aangenaam was het nu ook weer niet :-) De piercing staat aan de rechterkant van onze neus en vrij lag zoals het in Zuid-India de gewoonte is. (in Noord-India dragen de vrouwen de piercing aan de linkerkant) Intussen zijn we dus steeds meer een beetje Indisch aan het worden :-) We krijgen veel complimentjes over onze enkelbandjes en de piercing! Zelf zijn we ook zeer tevreden, het is niet zomaar een piercing. Het was zo een mooie belevenis om dit samen met onze nieuwe familie mee te maken… Alsof er een beetje India in onze neus is gekropen..

Dit weekend hebben we een uitje gemaakt naar Kanyakumari, het meest zuidelijke puntje van India waar de Bengaalse Golf, de Indische Oceaan en de Arabische zee elkaar ontmoeten. Het was leuk om India aan zee te ontdekken en even echt vakantie te nemen. De grootste reden van ons uitstapje was eigenlijk de ontmoeting met Fien, een Noord-Zuid klasgenootje die haar stage in Kerala doet. Omdat we elkaar graag eens wilden zien tijdens ons Indisch verblijf besloten we af te spreken in het midden tussen Tamil Nadu en Kerala. Het is er ongelooflijk mooi en al wie mij kent kan zich inbeelden hoeveel deugd het deed om dicht bij de zee te zijn. We gingen naar een afgelegen strandje waar de Tsunami 6 jaar geleden lelijk huis heeft gehouden. Vreemd om daar te staan op een beolied strand, wetende dat de mensen van dit dorp elke dag opnieuw herinnerd worden aan die vreselijke ramp wanneer ze de onstuimige zee zien… Ik denk dat ik in mijn hele leven nog nooit zo een enorme golven heb gezien!! Het was zalig om te zien en het kriebelde zo hard om te surfen!! Wat hier echt onmogelijk zou zijn omdat het te gevaarlijk is door de rotsen… Het was super om twee dagen met Fien op te trekken en haar avonturen van kerala te horen. India is zo groot en verscheiden, dat merkten we zelfs al uit de verschillende ervaringen die we hebben in Tamil Nadu en Kerala. Het waren twee zalige dagen met prachtige tempels en bouwwerken, veel gebabbel, zonsopgang (!) en zonsondergang, lekkere goedkope restaurantjes, zee zee zee, en veel genieten!!
Nog even dit voor de nieuwsgierigen: op 5 april verlaten we Renganathapuram en vertrekken we richting Nepal!

Liefs!

WIST JE DAT?

- We vorige week voor het eerst een olifant langs de kant van de weg zagen in ons dorp.- Ze blijkbaar 50 jaar oud was en vreemde pigmentvlekken had.

- Febe en ik haar hebben aangeraakt en dat zeer stoer vonden!

- Wij een indische drum hebben besteld!!

Betoverend India

2010-03-04T04:48:00.000-08:00

Waar ik de kriebels van krijg tijdens mijn Indisch avontuur:

- De eindeloze gesprekken met de Indiërs waarna blijkt dat ze toch nog steeds niet begrepen hebben wat je bedoelt (zelfs degene die engels praten niet)

- Het wandelen door een rayon in de supermarkt en plots een hele familie zien giechelen en fluisteren omdat er ineens een ‘witte’ in hun winkel loopt

- Niet in staat zijn om zelfstandig te werken omdat ze denken dat ze je handje bij alles moeten vasthouden

- Aan tafel komen bij eender welke maaltijd per dag en zien dat het RIJST is

- Oververhit en zwetend gaan slapen en dan wakker worden rond 6u30 met kiekevel

- Mijn persoonlijke murphy die zich duidelijk op mijn kapellekes focust (‘chapels’ is de naam voor slippers hier... de mijne gaan op de 1 of de andere manier elke keer kapot)

- Allemaal beestjes: vanaf de schermering komen de muggen in actie als een gewapend front op zoek naar febe en mij, in de keukenkasten van Ambiga lopen er kakkerlakken rond die van 3 tot 5 cm groot zijn, op de trein trippelt een (hopelijk) eenzame muis op zoek naar etensresten, in de beste badkamer van het huis leeft een hyperkinetische gedesoriënteerde gekko die van de kamer zijn persoonlijke racebaan heeft gemaakt, de mierenkolonie in onze nieuwe badkamer die langzaam maar zeker het hout van de balken aan het oppeuzelen zijn,...

- De eindeloze vuilnisbelten langs de straat... alsof India naast rijst- en katoen- ook plastiekplantages heeft

- Dat al dat afval maar op 1 manier verdwijnt (neen jammer genoeg niet met de plaatselijke ivago) maar door het te verbranden

- Dat onze huisbrandstapel vlak naast onze slaapkamer ligt en je je waarschijnlijk wel kan inbeelden hoe zalig de geur is van dat plastieken kampvuur

- de enorme smogvervuiling in de steden als een rechtstreekse aanslag op onze longen

- riksjadrivers die ons meenemen voor een degelijke prijs maar dan de hele weg lang zagen ‘of we die tempel ook niet willen zien, of dat plekje... en dat hij ons er gerust allemaal naartoe wil voeren’ ... neeeeeen we willen gewoon naar DAAR!

- Het niet zelfstandig kunnen werken doordat we met ons drieën zijn, altijd wachten op elkaar en wennen aan elkaars tempo, nooit eens los kunnen zijn om op je eentje een beslissing te nemen

- Het gebrek aan structuur en constructiviteit waardoor ik hoe dan ook het gevoel heb dat ik steeds achter de trein aan blijf hollen maar hem nooit haal

- De überslechte televisieprogramma’s waarin overacting een duidelijke noodzaak is

- Het soms niet vinden van een thuis in deze vreemde wereld met andere gewoontes en communicatie

- De laksheid van Indiërs tov het extreme vuilnisprobleem... alsof er gewoon niets aan te doen is dus dumpen die plastiek zakken

Waar ik van kan genieten tijdens mijn Indisch avontuur:

- Mijn kitsherig roze dekbedje met een strak gespannen muskietennet erover als mijn persoonlijk kamp om in te slapen.

- De dag laten passeren zoals hij komt... zonder bezig te zijn met ‘hoe laat is het?’... als het donker wordt is het 18u... en dat is voldoende om te weten

- Het dorp ingaan en mij afvragen waar die meute kinderen nu ineens vandaan komt... uit alle hoeken en gaten komen ze aangelopen ‘auntie auntie what is your name?’

- Samen met mijn 2 kompanen de supermarkt bij elkaar roepen omdat we Nutella choco gevonden hebben

- De veranderingen van het licht doorheen de dag... elke kleur is hier zo sprekend en verandert mee met de beweging van de zon... schoon

- Oude mannetjes die met hun karren doorheen het dorp stappen... de karren voortgetrokken door 2 ossen met prachtig blauw gekleurde hoorns (overblijfsel van Pongal)

- Motto’s die passeren met hele families erop, papa vooraan met kind 1 tussen zijn benen en moeder achterop met kind 2 op haar schoot... een bewegende sari in de wind

- Mijn bord te vullen met de lekkere salades van Ambiga (kokkin) en die met mijn handen te mengen doorheen de rijst en dan met een chapati op te scheppen... ik geniet echt van het met mijn handen eten, meer dan ik ooit had verwacht

- Af en toe een blik werpen op de blogs van klasgenoten om mij even in hun afrikaans of zuid-amerikaans avontuur te wanen

- Samen met Febe en Johanna de humor inzien van bepaalde situaties... het uitgieren met alle reis-insiders

- De koffie van ambiga, ongetwijfeld de beste die er bestaat!

- Binnenwandelen in het bureau van gauri en kani (baby) zien slapen op een rieten mat op de grond... ze overschrijdt gewoon elke grens van schattigheid

- Wakker worden met het geroep van een 2-jarig überschattig kereltje... ‘AKA, AKA!’

- Werken in het office van AREDS met de lieve Arivu die telkens weer vraagt of we ons hier op ons gemak voelen... Ja Arivu!

- Ergens zitten werken in het office en elke dag opnieuw om 11u en om 16u een koffietje krijgen van 1 van de huismedewerkers (aan onze ‘mmm koffie’ reactie hadden ze al gauw door dat ze de thee mogen laten voor wat hij is en ons altijd koffie mogen geven )

- Een hindoetempel bezoeken en genieten van de serene omgeving... de klank van de bellen (die hangen aan de ingang van de tempel en worden aangeraakt om God te laten weten dat er iemand is), de geur van de wierook, de prachtige gebouwen en afbeeldingen... maar vooral het besef dat het hier – in hun meest persoonlijke plaats, de woonplaats van hun God – het gemakkelijkst is om als blanke te verdwijnen en aanvaard te worden ...

- Afdingen bij de zoveelste riksjadriver die 4 keer zoveel vraagt dan de rit waard is... en erin slagen om een degelijke prijs te bekomen

- De versieringen in die riksja’s die bij de 1 al meer kitsch zijn dan bij de ander (lees: een knalpaars discolampje boven ons hoofd als het donker werd)

- Het naaiatelier van SWATE waar de kasten uitpuilen met de mooiste stoffen

- Het geduld van de leraressen van het cultural team en hun hart gevuld van vriendschap

- Het genieten van het zusterschap met Febe en Jo, het alles delen en opkomen voor elkaar no matter what...

- Het ons thuis voelen hier in dit vreemde universum waar de stem van de gemeenschap heerst en men kitsherige bollywoodfilms en overstuurde boxen het van het vindt

- Fietsen naar ons dorp en onderweg vrienden en kennissen tegenkomen

- Beetje bij beetje een local worden, onze weg vinden in de stad, afdingen als geen ander, naar de sweetshop gaan en perfect weten wat we willen, minder opvallen in het dorp,...

- Tijd hebben... om na te denken, te lezen, echt naar muziek te luisteren, te chillen, te zijn,...

- Chillen onder de sterrenhemel die van tussen de palmbladeren op ons neerkijkt

- De grote witte maan die over ons waakt

- ELKE dag opstaan met zonnestralen die door het raam komen piepen

- Zuivere warme lucht inademen...

- de lekkerste koffietjes drinken bij een kraampje aan de kant van de weg voor de gigaprijs van 6 roepie (0.12 euro)

- de vele hindoetempels groot en klein... altaartjes... zoals het ganesha altaar onder de enorme boom bij het binnenrijden van Renganathapuram

- het engagement van de mensen hier die telkens opnieuw de kracht vinden om te vechten tegen de averechts werkende overheid

- te voelen dat we worden opgenomen binnen AREDS, dat de staff ons kent en dat we weten dat we bij iedereen terecht kunnen als er iets is

- samen met Christy op stap gaan is altijd super... vrouwenuitstapjes... zo’n lieve geduldige vrouw met zoveel levenswijsheid en energie om te blijven vechten voor haar ideëen

- de was doen met de hand... met ons drietjes staan zwoegen bij de wasbak in de tuin... je krijgt er zowaar een betere conditie van, zo’n intensief werk

- de electriciteit die zo’n 6 keer per dag uitvalt zonder dat iemand ervan opkijkt... geen electriciteit betekent pauzeren... even bijkletsen, chillen en ... wachten tot hij terug komt of de stroomgenerator het over neemt

- het gekrioel van gekko’s over de muren

- bijleren over het leven en de wereld

- maybe today maybe tomorrow....

- het delen van al deze onwaarschijnlijke ervaringen met twee supergoede vrienden is een ware luxe die me elke dag opnieuw oprecht gelukkig maakt

India vormt me, doet me vallen en terug opstaan, maakt me boos, verbaast me, laat me vrij zijn, sterkt me, doet me lachen, vult me met nieuwe inzichten, zet me aan het denken, betovert me! Ik kom mezelf geregeld tegen tijdens deze ervaring... de confrontatie met mezelf is nooit veraf... maar hoe klein ik me hier soms ook kan voelen in dit gigaland toch voel ik vooral dat ik groei, elke dag opnieuw...

liefs uit Renganathapuram

weekendje chennai

2010-03-03T07:16:00.000-08:00

Dag iedereen!

Hoe gaat het in het belgenlandje??? Het vriesweer lijkt daar maar niet te kunnen ophouden... Van hieruit is het moeilijk om mij dat in te beelden met een dagelijkste temperatuur van 37 graden :-) Vorig weekend gingen we opnieuw naar Chennai om er een seminarie bij te wonen over ‘Social Enterpreneurship for Development Service’. Het was een goede gelegenheid om het Indische studentenleven eens van nader bij te bekijken. Belangrijk om te vermelden is dat we er meededen aan een quiz over India en glansrijk 2de werden :-) Daarbij moet ik ook wel zeggen dat er slechts 5 teams waren en zo’n 60 vragen waarvan wij er 1 konden beantwoorden... Leve nobelprijswinnaar Amartya Sen! Ons weekend chennai in een notendop:

- treinrit van 9u --> slechtste treinrit tot nu toe, geen oog dicht gedaan

- willen picknicken en bij de zoektocht naar een park eindigen op het midden van een rondpunt (sint-anna in het klein met het hectische indische verkeer errond)

- het park van de big banyan tree bezoeken, een proper (!) park waarin er verschillende banyan bomen stonden, echt zotte bomen die blijven groeien vanuit een moederboom en waarbij er steeds nieuwe stammen bijkomen

- hindoetempel bezoeken gewijd aan de god Shiva

- hennatekeningen op onze handen

- eten in de pizzahut :-p

- rum cola drinken in de Vestin: chique hotel en in India zijn dat zowat de enige plaatsen waar je een bar vind waar ze alcohol serveren

- 1ste dag van het seminarie: we worden voorgesteld als 3 finse studentes

- Ontmoeten later de echte finnen en dat blijken seuten te zijn

- Quiz: belgen op de 2de plaats

- Marina beach by night: het was rustig op het strand, zalig om bij volle maan naar het woeste water te kijken (zonder toeschouwers!)

- chocolademousse met kahlua cream eten in de zara: ik zweer het u die mousse is het vermelden waard!

- 2de dag seminarie: papervoorstelling door studenten, interessant

- George town: superdrukke winkelbuurt waarin elke straat bestaat uit 1 soort winkel (bv. Papierstraat, brillenstraat, loodgietergeriefstraat,...)

- Weekend eindigen in een superlekker indisch restaurantje! Chicken ticka masala met butter naan!

WIST JE DAT

- Wij al 1.5 maand een kamer delen zonder enig probleem

- Johanna hier bekend staat als de ‘spicegirl’ omdat ze het beste tegen het pikante eten kan

- Wij hier op zeer regelmatige uren eten (ontbijt om 08u30, lunch om 13u en avondeten om 20u)

- Die maaltijden ALTIJD bestaan uit rijst, maar dat de volgende zaken toch ook het vernoemen waard zijn:

o ontbijt

 Idli’s (sponzen gemaakt van rijstdeeg) met kokoschutney

 Dosi’s (pannekoeken van rijstdeeg) met sakarai (suiker) en konfituur

 Koffie: met melk en suiker, superlekker bereid door Ambiga (onze kokkin)

o lunch

 Sambar: indische groentencurry voor bij de rijst, lekker met linzen

 Gefrituurde bloemkool

 Ajuin in yoghurtsausje

 Heerlijke auberginebereiding

 Papadam: soort gepofte pannekoekjes gemaakt van ...

o avondeten

 Paprikasaladeke voor bij de chapati (indisch brood, enkel ’s avonds)

 Chapati met een vairee paraam (banaan) en sakarai (suiker) mmmm

 Eibereidingen vallen ook altijd in de smaak

o Fruit

 Vairee paraam (banaan of naantjes zoals febe ze noemt): superlekker, laatst ook roze bananen gegeten, een duurdere soort blijkbaar, megalekker!

 Goa: groen fruit, zeer lekker, seizoen is nu jammer genoeg voorbij

 Papaya: lekker en zacht van smaak, goed voor de vertering

 Ananas: lekker maar anders dan thuis en febe vind die van de Okay toch iets beter

 Soort verschrompelde kiwi die smaakt naar oude vijgen, lekker maar rare textuur en enorm zoet

 Appel: is hier erg duur en niet zo sappig als in belgie

 Druiven: zonder pit, ook wel lekker

- Het eten in het Zuiden heel erg verschilt van dat in het Noorden

- De Belgische treinramp in de Indische krant stond met fotootje enal!

- We er maar niet in slagen ook maar 1 indische naam te onthouden

- Dat echt belangrijk is tijdens de kennismakingsspelletjes met de kinderen

- Het hier echt onaangenaam warm aan het worden is! Okselvijvers, borstriviertjes en rugmeren bij de vleet!

Vele groetjes!!!

Foto's ACTS

2010-02-19T03:30:00.000-08:00

We hebben even iets beter internet in Renganathapuram dus wil ik er ook gebruik van maken om enkele sfeerbeelden weer te geven van ons weekend bij ACTS:

een sprong samen met twee leden van het cultureel team van AREDS

Johanna en ik functioneerden als waterezeltjes met continu indische meisjes op onze rug 'aka aka swim!'

Zwembadchaos op zijn Indisch

zwemmende meisjes in hun sari's

de mama van de 'kavinfamilie' met haar 4 spruiten

(de vrouw over wie ik reeds vertelde, die momenteel met haar kinderen op de vlucht is voor haar man,

de kinderen gaan dus ook niet naar school, ACTS is voor hen een goede manier om even te ontspannen)

aan het einde van de dag gebeuren er groepsgesprekken per dorp om te evalueren

en de verdere dorpsvergaderingen van TTSM te plannen

Zo, nu hebben jullie een beetje een idee van hoe het er aan toeging!

Nog een belangrijk nieuwtje is dat we een probleem hebben met ons visum. De visumprocedure is recent veranderd waardoor het niet mogelijk is om zomaar even het land te verlaten, een nieuw visum aan te vragen en meteen terug te keren. Nu is het zo dat je het land minimum 2 maanden moet verlaten alvorens terug te keren.. wat onze verdere stageplannen uiteraard ferm in de war stuurt. Momenteel is het plan om begin april naar Nepal te vertrekken om daar 2 maanden te verblijven en daarna terug te keren. Via Samy kunnen we misschien ons kinderproject afwerken bij een partner project van AREDS in Nepal. Alles is nog erg vaag momenteel maar ik hou jullie zeker op de hoogte eens de plannen concreet worden. Zeker is wel dat we voor 10 april weg moeten zijn uit india want dan verloopt ons visum. Aan diegenen die het plan hebben om post op te sturen: bij deze weten jullie ook de deadline voor post in renganathapuram!

vele groetjes, gauw meer nieuws!

Waar het hart van vol is loopt de mond van over

2010-02-18T07:13:00.000-08:00

Dag allemaal!

Hier ben ik alweer met meer weer :-) Deze blog volgt sneller dan verwacht maar ik beloof het iets korter te houden dan de vorige keer :-)

Waar het hart van vol is loopt de mond van over

De voorbije drie dagen hebben we meegedaan met de training van het culturele team van AREDS. Dit ging door op het terrein van ACTS omdat het voor ons te ver is om naar hun trainingcenter te fietsen. We stonden elke ochtend op om rond 10u met de fiets naar ACTS te rijden... een rit van ongeveer 15 minuten. Tegen dat we daar toekwamen waren we al veranderd in drie puffende en vooral zwetende tomaatjes! En dan moest het allemaal nog beginnen :-D Het cultureel team bestaat uit 8 personen met 2 trainers. Muktul en Senthil (de trainers) staan in voor de organisatie en coördinatie van dit team, de TTSM (de studentenbeweging) en ACTS. Wat mij betreft écht een job om jaloers op te zijn want dit is duidelijk mijn ding! Tijdens de drie dagen training kwam het er voor ons op neer om zo goed mogelijk de dansen te leren, en voor hen om ons zo goed mogelijk te trainen. We leerden drie verschillende disciplines:

1. Parajatam of dans gecombineerd met drummen

2. Walajatam of dans gecombineerd met vlagjes (zoals cheerleaders)

3. Kumijatam of dans gecombineerd met handgeklap

Het was echt niet te onderschatten qua moeilijkheid. Ik ben al geen krak in lichaamscoördinatie en zeker niet als het erop aan komt twee verschillende dingen te doen met mijn handen en mijn voeten. Ik had het meeste schrik voor de drums en terecht! We leerden vier ritmes en elk ritme heeft van 1 tot 3 verschillende danspasjes. De eerste dag gingen we elk afzonderlijk met 1 leraar in een hoek van de tuin staan om op de drum te leren spelen. Het lukte me echt niet en ik vond het bij momenten echt frustrerend. De tweede dag lukte het mij echter verbazend goed, ik begon er echt van te genieten! Liefje, je gaat nooit geloven hoe goed ik erin ben geworden!! Drummen (in de maat! :-D) en dansen tegelijkertijd! Gelukkig heb ik bewijsmateriaal op de camera! ;-)

We hebben ook elk zo’n drum besteld, hij kost ongeveer 13 € dus dat is bitter weinig voor zo’n pretmachine :-)

Het dansen met de vlagjes was mijn favoriete deel! Het was in het begin ook wel zoeken omdat het verschillende bewegingen zijn met onze benen en ondertussen linker hand hier en rechter hand daar... fin je kan het je wel inbeelden! Als echte indische cheerleaders huppelden we van het ene been op het ander! Superleuk!

Het klapdansen was ook zeer tof maar o zo vermoeiend! Amai mijne frak!

De mensen van het cultureel team zijn superleuk! Het is intussen een hechte vriendengroep lijkt mij, met zowel mannen en vrouwen die ook eens samen kunnen ravotten... zonder dat er raar naar wordt gekeken! Door drie dagen zo nauw samen te werken heb ik het gevoel dat ik nieuwe vrienden heb gemaakt... iets wat in India niet zo evident is vind ik. Door de taalbarriëre en de enorme preutsheid is het zwaar om écht te communiceren met mensen. De meisjes waren allemaal ongeveer onze leeftijd (21 tot 23 jaar). Met het enige verschil dat de zwaarste 55 kilo woog (sommigen 35 of 38 kilo!!!) en dat 1 van onze leeftijdsgenoten al drie kinderen heeft waarvan er 1tje al 6 jaar is. Tussen het dansen door moesten we van Muktul en Senthil voldoende rusten, wat absoluut nodig was! We legden ons neer op de koude vloer in een poging om af te koelen... ons hart bonste tot in ons hoofd en we lieten een enorme zweetvlek achter... Continu dansen van 10u30 tot 15u30 bij een temperatuur van 35°, ik zou het jullie wel eens willen zien doen ;-) Die Indiërs zweten dus NIET hé! Zeer frustrerend als je zelf een huppelende zweetwaterval bent!
Ik vond het een supertoffe ervaring! Aan het einde van de laatste dag moesten we zelf een performance geven met hen als publiek... We waren alledrie een beetje nerveus omdat we het nog niet allemaal goed onder de knie hadden. Nu dansten ze niet mee dus moesten we zelf het ritme en het tempo bepalen wat niet gemakkelijk is als je nog aan het leren bent. We maakten veel fouten maar deden hoe dan ook ons best en dat werd geapprecieerd door onze ‘leerkrachten’.

Dit weekend staat er weer een ACTS-training op het programma met zo’n 50-tal jongeren. Ik kijk er al naar uit!

Groetjes!

India - inside out

2010-02-16T04:19:00.000-08:00

Dag allemaal!

Het is weer even geleden dat ik de tijd nam om enkele van mijn ervaringen aan het virtuele papier toe te vertrouwen… Ik ben ondertussen al een maand in India, wat vliegt de tijd! Na onze onderdompeling in het dorpsleven hebben we even de tijd genomen om terug op ons plooien te komen...

EEN NAMIDDAG KARUR IS EEN REIS OP ZICH

Op zondag (onze vrije dag) besloten we een namiddag naar Karur te gaan met ons drieen. Concreet betekent dat een fietstocht van een kwartier doorheen het prachtige landschap van Renganathapuram. Eens we aan de grote baan komen (Renganathapuram Road) droppen we onze fietsen aan het andere office van AREDS (AREDS TRUST). Als drie rode puffende tomaatjes wachten we dan aan de kant van de weg bij de onzichtbare bushalte. En dit laatste mag je letterlijk nemen... mochten er geen andere mensen zitten te wachten zou het werkelijk aan niets af te leiden zijn dat dit de bushalte is.. typisch Indisch  De bussen passeren ons in volle vaart terwijl wij proberen uit te maken welke de onze is. Het is niet evident aangezien de bestemming enkel in Tamil staat aangegeven. Wanneer we aan de medewachtenden vragen of ze naar Karur gaan knikken ze stuk voor stuk met een big smile... we moeten er op vertrouwen dat ze ons begrijpen en effectief naar Karur moeten.. Als de bus toekomt spring je er best zo rap mogelijk op want echt stoppen doet hij niet. Het kost ons tussen de 4 en de 8 Rs per persoon om naar Karur te rijden, wat neerkomt op zo’n 40 min rijden. Op de bus zijn we natuurlijk attractie van dienst al moet ik toegeven dat het de laatste keer al een pak minder was. Sommige mensen zijn ons al een beetje gewoon aan het worden.. wie had dat ooit gedacht :-)? In Karur is het nog steeds ongelooflijk zoeken om onze weg te vinden doorheen de duizenden straatwinkeltjes en steegjes. Als we over straat lopen voelen we onze slippers wegsmelten onder onze voeten door het hete asfalt. Het is hier nu ongeveer 35°. Vanaf nu gaat het in 1 rechte lijn naar de 40° of zelfs 45° van april en mei. Jeej! Ik weet nog niet goed hoe we dat gaan overleven maar wie weet zijn we er tegen dan al een beetje gewoon aan geworden...

DE PLAATSELIJKE CARREFOUR

Via Christy en Samy hebben we onze megasupermarkt leren kennen. De plaatselijke carrefour dus :-), al is de vergelijking eigenlijk ver te zoeken want deze winkel is India op zijn best! Er zijn ongeveer 4 verdiepen denk ik... Boven is er een verdieping gewijd aan speelgoed, boeken, cd’s, dvd’s (enkel bollywood), bedden, kasten en ander meubilair. Daaronder kom je werkelijk in een tupperwareparadijs terecht! Plastieken pottekes in alle mogelijk kleuren en vormen. Achter die plastieken meute vinden we het typische Indische metalen servies... echt fantastisch om te zien! Een verdieping lager kan je alle soorten schriftjes vinden, ook juwelen, schoonheidsproducten en schoenen. Op dat verdiep is er een eetstand met allerlei zoetigheden, samosa’s en andere hartige hapjes. Qua zoetigheid was het in het begin echt té zoet voor mij, maar ondertussen begin ik er aan te wennen. Ze hebben hier een soort marsepein dat gemaakt is van cashewnoten en (natuurlijk) lots of sugar, megalekker! Op het gelijkvloers is de echte supermarkt met een allegaartje aan food- en nonfood artikelen. Wat ik altijd opnieuw grappig vind om te zien is dat het wc-papier hier per stuk verpakt en verkocht wordt. Dat wordt hier echt niet veel gebruikt! Jakkie! :-)

We spenderen altijd 3 keer zoveel tijd in die winkel als vooraf gepland... Hij is ook zo reuzachtig en elke keer zien we weer iets nieuws dat onze aandacht trekt! Na het shoppen shoppen shoppen keren we terug naar de gigabushalte waar alle bussen toekomen en vertrekken. Meestal keren we rond 17u30 terug naar huis omdat het hier elke dag rond 18u donker begint te worden. We hebben geen licht op onze fietsen dus zijn we best voor ’t donker thuis... Klinkt saai hé?!  Als het donker is komen alle beestjes ook tevoorschijn dus moeten we een DEET-sessie inlassen. De ondergaande zon boven de rijstvelden en plambomen voelt élke dag opnieuw als het mooiste cadeau dat een mens maar kan krijgen! India rules!

INDISCHE EFFICIENTIE HUM HUM

Maar... India is niet altijd even fantastisch. Ondertussen zijn we hier lang genoeg om ook de mindere kanten van dit land aan den lijve te hebben ondervonden. Wat mij betreft uit zich dat vooral in de onnodige chaos die hier elke dag gecreërd wordt. Niets gebeurt hier efficiënt en alles gaat onnoemlijk traag! Ik schets even het betaalmoment in de supermarkt:

‘ik wandel gezellig doorheen de rayons, ondertussen loopt man A achter mij aan... zijn job is om elk product waar mijn oog op valt nog eens extra aan te prijzen en mijn keuze vervolgens naar de toonbank te brengen, alwaar man B mij opwacht! Man B zijn functie bestaat uit het ingeven van alle producten in het computersysteem. Bij hem krijg ik een rekeningske waarmee ik naar man C moet gaan. Deze man regelt de financiën, aan hem betaal ik dus mijn rekening. Ik krijg ook een eerste stempel op mijn rekening. Met die bestempelde rekening ga ik verder naar man D die mijn producten in een zakje stopt en uiteraard nog een stempel op mijn rekening zet. Als ik een nieuwe verdieping betreedt met een plastiekzak van een andere verdieping moet ik die afgeven aan man E die mij in ruil een muntje geeft zoals in een vestiaire. En zo hebben er 5 mensen werk met een taak die gemakkelijk door 1 iemand zou kunnen worden gedaan. Dit is India.’

Uiteraard is dit tafereel ongelooflijk grappig om te zien! Ge kunt u ook niet inbeelden hoe traag dat hele aankoopproces wel niet gaat! Een pakje oorstokjes kopen duurt een kwartier!
WEEKENDJE CHENNAI

Vorig weekend zijn we vertrokken naar Chennai om er een VIC-meeting bij te wonen. VIC is de Belgische organisatie via welke ik bij AREDS ben terecht gekomen. De afkorting staat voor Vlaams Internationaal Centrum, zij zijn op verschillende plaatsen in de wereld actieve partners van lokale projecten en organisaties. Een klasgenote van ons loopt stage bij een VIC-partner in Brazilië in een project met straatkinderen. Ik heb in mijn I-pod de wereldklok ingesteld op mijn klasgenootjes hun bestemming... Zo kan ik af en toe eens piepen hoe laat het is in Rio, Bafia of Cuzco, en op die manier even stilstaan bij hun ervaringen daar! Het voelt aan alsof het postgraduaat Noord-Zuid de wereld ineens héél klein heeft gemaakt.
We vertrokken 1 dag vroeger dan Samy naar Chennai om de stad een beetje te ontdekken en nog eens de toerist uit te hangen. Na een nachttreinrit van ongeveer 9 uren kwamen we toe en werden we gedropt in ons hotel Leo’s Park. Het hotel was absoluut een vooruitgang tov ons hotelletje in Delhi. Het was dan ook niet zo goedkoop... Na een dutje vertrokken we richting 1 van de shoppingcentra Spenser’s Plaza. Onze eerste autoriksja-ervaring was zeer plezant! Meer van dat! Spenser’s Plaza is echt het Westen in een Indisch jasje! Het is een gigantisch doolhof van bekende en minder bekende winkeltjes. Een gigawinkel als Landmark versus kleine kitcherige slipperwinkeltjes. Wij vonden leuke Indische kleertjes in FabIndia en aten pizza (woehoew!) in de PIZZAHUT! Jaja, nooit verwacht dat ik zo gauw terug een pizza 4 kazen (uiteraard!) op mijn bord zou zien liggen!

MARINA BEACH: ALS AAPJES IN DE ZOO

Na het shoppen gingen we richting Marina Beach, na de Copa Cabana het 2de langste strand ter wereld. Mijn idee van een gezellige namiddag aan de zee werd al gauw bijgestuurd bij het zien van de enorme menigte mensen op en rond het strand. Laat mij u even een Indisch strand schetsen:

Eerst en vooral was het echt gigantisch wijds en uiteraard ook erg vuil! Leve de plastiekindustrie van India! Overal zie je roestige carrousels die 5 jaar geleden al hun laatste adem hadden moeten uitblazen maar toch nog op volle toeren draaien. Kinderen maken vliegers om te verkopen. Verschillende mannen lopen bamboefluiten te verkopen terwijl ze zelf natuurlijk het beste van zichzelf geven op de fluitjes. Hoe dichter je bij de zee komt (die zeer lang onzichtbaar blijft door de menigte) hoe meer viskraampjes je tegenkomt. Enkele puberjongens rijden te paard over het strand in een poging om enkele roepies te verdienen in ruil voor een ritje op hun paard. Je hebt ook de kans om een soort suikerspinnen in zakjes te kopen, geen aanrader vrees ik . Een schietkraam met ballonnen waar jonge mannen hun eer verdedigen tov hun vrouw en andere omstanders. Laat ons zeggen dat iedereen die ook maar iets zou kunnen verkopen een standje heeft op dit strand dat soms meer weg heeft van een Indisch afkooksel van Coney Island. De zee is zeer lang onzichtbaar tot wanneer je echt de rand van het strand bereikt... Daar staat een menigte van duizenden mensen op een rijtje naar de zee te kijken. Sommige waaghalzen gooien zich in de krachtige golven, maar de meeste mensen zijn gewoon aan het pootjebaden terwijl ze foto’s nemen van de zee... Echt maf om te zien hoe die menigte gewoon op een rijtje staat... Gooi er dan nog eens onze blanke vellekes tussen en het feest is helemaal compleet! De zee verliest al zijn aantrekkingskracht eens deze drie chica’s zijn gearriveerd ! Alle fototoestellen maken een draai van 90° in onze richting. Zo een blanke vrouw is toch echt iets speciaals, amai wat een interesse! Het voelt ietwat claustrofobisch aan en op een bepaald moment is het ook echt genoeg geweest! In dit land bestaat er geen privacy, zo blijkt ook als we ons nadien even neerzetten om te bekomen van de drukte aan het water. Op nog geen 5 meter van ons zit er een groepje Indische mannen ongegeneerd naar ons te staren terwijl 4 fluitenverkopers ons tegelijkertijd ervan proberen te overtuigen dat hun fluiten toch wel de beste zijn... Deze ‘gezellige’ strandervaring heeft meer iets weg van een bezoek aan de zoo waarbij wij de positie van de aapjes innemen wel te verstaan. Drie aapjes gevangen in de Indische kooi van een overbevolkt strand in de ban van het wonder van een blanke huid.

TAPASAVOND IN INDIA

We besluiten India even te laten voor wat het is en een Westerse avond in te lassen. In de Lonely Planet (hoera voor de lonely planet!) vinden we een - jawel – Spaans Tapazrestaurant, Zara genoemd. Na een woeste riksjarit (spookrijden inbegrepen) bereiken we onze bestemming. Qua gezelligheid kan het absoluut beter maar deze plek is duidelijk het Westerse medicijn wanneer de Indische drukte je even teveel wordt. De jaren ’80 en ’90 zijn absoluut terug wat betreft de muziek, maar het klinkt bekend in de oren en alleen al daarom genieten we mateloos van deze klassiekers. We bestellen cocktails en sangria en smijten ons als nooit tevoren in de tapas! Het doet zo deugd om voor even echt de toerist te zijn op zoek naar bekende geneugten. Later die avond leren we Ram kennen, een twintiger uit North-Carolina die 3 maanden in Chennai woont om met muziek te experimenteren. Zelf heeft hij een band in de VS waarmee hij lokaal successen weet te oogsten, in Chennai krijgt hij les van 1 van de bekendste mandolinespelers ter wereld. Het is geen misse kerel en absoluut een toffe gesprekspartner. Samen met hem en nog een Duits koppel drinken we nog wat verder... Het werd echt een superleuke avond! Lichtjes in de wind een riksja naar ons hotel en dan crashen!!

MUSEUM OP ZIJN INDISCH

De volgende ochtend hebben we een afspraak met Samy in het hotel waar hij en Geert (coöperant van VIC) verblijven. Het ‘Vestin Hotel’ is andere koek als je het met ons hotelletje vergelijkt. Hier zitten duidelijk alle rijke stinkerds samen in een ongezellig chique bedoening. Samy stuurt ons eerst nog even richting het Egmore Museum waar we volgens hem prachtige kunst zullen kunnen bewonderen. Het gebouw is indrukwekkend alsook het verschil in prijs dat wij moeten betalen tov de Indiërs. (Indische prijs: 5 Rs; Buitenlander: 125 Rs :-) dit komt overeen met 2€ en is dus eigenlijk spotgoedkoop maar het verschil is toch wel flagrant me dunkt) Binnen vinden we twee stoffige ruimtes waar kunstwerken staan opgesteld. Alles is ongelooflijk vuil en buiten een copy van een Van Gogh is er bitter weinig de moeite waard. Onze nieuwsgierigheid naar het kindermuseum is na het voorgaande groot genoeg om eens een kijkje te nemen. Daar vinden we een ruimte die volledig gewijd is aan de wereld en al zijn verschillen. Hier leren de kinderen dus hoe de wereld er op verschillende plaatsen uitziet. De deelstaten van India zijn afgebeeld met de specifieke landschappen en kledingdracht. En zo dus ook de rest van de wereld! Uiteraard zijn we heel benieuwd wanneer we zien dat er ook een etalage aan België is besteed! Nu weten we dus welk beeld Indische kinderen van ons land hebben... het was écht niet te doen. België heeft een volledig groen en heuvelachtig landschap. De bevolking werd voorgesteld door plastieken poppen met lederhozen broekjes aan. (hopelijk kunnen we binnekort een foto posten, jullie mogen dit echt niet missen :-D).

Na dit uitermate interessante museumbezoek gaan we terug naar het chique hotel om er te lunchen met Geert.

GEERT VAN VIC LEREN KENNEN

Het is fijn om nog eens Vlaams te praten met iemand anders dan elkaar. Geert is een aangename man die duidelijk al een halve Indiër aan het worden is. Hij woont in Centraal-India samen met zijn vrouw. VIC heeft verschillende partners in India waarvan AREDS er 1 is. Ze steunen zowel Dalit-projecten (AREDS) als Tribal-projecten (waar Geert woont). Hij vertelt ons over de tribalprojecten en het leven in de jungle... Jungleboek is niet veraf als ik zijn verhalen hoor over de school die ze hebben opgericht voor de junglekids. Zijn vrouw is ook een tribal, wat dus betekent dat ze lid is van 1 van de vele primitieve stammen van India. Hij nodigt ons uit om zijn project eens te gaan bezoeken, en ondanks het vooruitzicht op nog eens 36u op de trein (in het heengaan én in het terugkeren) is onze nieuwsgierigheid na zijn vertellen té groot om zijn aanbod af te slaan. Normaal gezien zullen we hem in april of mei eens een bezoek brengen.

VERGADERING OVER NREG

Diezelfde avond hadden we de kans om een vergadering met de verschillende netwerkpartners bij te wonen. Ze hebben het over de NREG-act van de Indische overheid. Deze wet staat voor National Rural Employment Guarantee en moet ervoor zorgen dat er uit elke familie 1 persoon recht heeft op 100 dagen werk per jaar aan een minimumloon van 60 Rs. Dit klinkt op zich wel een goed project... Maar als je dan kijkt naar de uitwerking ervan is het ronduit schrijnend hoe averechts de Indische overheid marcheert. De netwerkpartners willen een eis opstellen om voor te leggen aan de overheid om de NREG-werking te verbeteren. Nu heeft slechts 1 iemand per familie recht op dit systeem, als je weet hoe uitgebreid de Indische families kunnen zijn, dan weet je ook meteen dat een familie niet kan overleven van het loon van 1 persoon. Als dan nog blijkt dat de werknemers naast een te laag loon ook nog eens maanden te laat worden uitbetaald, wordt het plaatje enkel minder mooi. 1 van de eisen is ook werkmateriaal... Dat kunt ge u toch bijna niet voorstellen.. die mannen moeten wegenwerken uitvoeren aan een hongerloon zonder ook maar iets van materiaal.. Voor een simpele schop moet er hier een strijd van jewelste worden geleverd.. Het is alsof elk positief project van de Indische overheid een corrupt en opportunistisch kantje heeft.

DE OVERHEID DRAAIT VIERKANT

Nog een ander voorbeeld zijn de ‘free schemes’ van de overheid. In Tamil Nadu krijgt iedereen een gratis televisie met kabel van de overheid, daarnaast krijgen ze ook gratis gas en elk jaar een gratis Sari of Doti. Ze zijn verplicht om deze ‘cadeaus’ aan te nemen, anders komen ze op een zwarte lijst terecht van de mensen die ‘het niet nodig hebben’ en hebben ze nooit geen recht meer op voordelen van de overheid. Op het eerste zicht klinken al deze gratis cadeaus niet slecht te zijn.. tot je weet wat erachter zit. Echt ‘gratis’ zijn de cadeaus niet als je weet dat ze worden betaald met het taxgeld van de bevolking. Het taxgeld dat ook zou kunnen worden gebruikt om relevante problemen zoals de werkeloosheid aan te pakken. In de plaats daarvan sust de overheid de bevolking met nutteloze zaken zoals een televisie of een gasaansluiting. Vroeger kookte men hier op een houtvuur maar sinds de komst van de gratis gasvoorziening is elk huishouden volledig op gas gericht. Op die manier verleren de mensen het gebruik van het houtvuur én worden ze afhankelijk van de privébedrijven die de gas leveren. Die bedrijven kunnen op hun beurt de prijzen in de hoogte jagen waardoor de armen enkel armer worden. Vroeger kwamen de mensen nog op straat om hun problemen zoals de werkeloosheid en de armoede aan te kaarten, alwaar ze nu als onbewuste aapjes voor hun televisie zitten en niet meer nadenken over hun situatie. Nog een voorbeeld zijn de huizen die door de overheid worden gebouwd voor de armen. Elk van die huizen is voorzien van onnodige luxe als een afwasmachine, waardoor de arme bevolking zich opnieuw kapot betaald aan nutteloze zaken. India is niet bepaald het land waar je geboren wil worden als je sociale zekerheid en een betrouwbare regering belangrijk vind.

LOBBYWERK VAN DE NGO’S

De vergadering verloopt goed en het is interessant voor ons om het NGO-werk te zien op al zijn verschillende niveau’s. Na het ervaren van het ‘veldwerk’ zien we nu ook hoe belangrijk het lobbywerk is om zaken te veranderen. De volgende dag volgen we nog een andere meeting in het bijzijn van Marleen, iemand van DGOS, en Geert. Het is tof om even tussen Belgen te vertoeven. En stillekesaan beginnen de puzzlestukken in elkaar te vallen en krijg ik een duidelijker beeld van het werk van de netwerkpartners van VIC. In de namiddag besluiten we nog even met ons drietjes de stad in te gaan... maar we weten ons geen weg te banen doorheen het hectische indische leven en hebben er even genoeg van... We lonken terug naar onze veilige thuishaven in Renganathapuram en nemen diezelfde nacht de trein terug naar huis.

VROUW OP DE VLUCHT
Afgelopen zaterdag en zondag hebben we deelgenomen aan ACTS. Dat is het kinderproject van AREDS dat staat voor AREDS Children’s Theatre School. Het is lang geleden begonnen vanuit het idee om de kinderen van de AREDS staff te laten proeven van de bezigheden van hun ouders. Al gauw wilden de kinderen ook hun vriendjes meenemen naar ACTS en zo besloot AREDS uiteindelijk om een platform te bieden aan alle grassrootkinderen. Op die manier hebben zij een plek waar ze in het weekend kunnen deelnemen aan creatieve trainingen. Een speelterrein waar ze volledig zichzelf kunnen zijn los van kaste, religie, gender en met ons erbij ook los van huidskleur. De eerste dag besloten we gewoon te observeren. We vertrokken heel vroeg naar ACTS om al een duikje te nemen in het zwembad voor de meute kinderen zou arriveren. Wanneer we toekwamen was het zwembad uiteraard nog niet gevuld... waar zaten we met onze gedachten? Dit is India, het land waar alles kan maar niets op tijd gebeurt. We spelen wat met de 4 kinderen die ook al vroeg waren toegekomen. 3 jongens en een meisje wiens namen allemaal begonnen met ‘Kavin..’ en nog iets erachter, wat we uiteraard meteen terug vergaten.. Sjonge die Indische namen zijn werkelijk onuitspreekbaar! De mama van de vier komt even dag zeggen en ze vertelt aan Febe dat er een probleem is met haar man. We durven niet echt verder vragen. Die avond vragen we of Christy meer weet over de situatie. Magas, de mama, is getrouwd met een vreselijke man. Het was nochtans een liefdeshuwelijk dat kasteoverschrijdend was... Hierdoor heeft ze ook gebroken met haar familie die niet achter het huwelijk stond. Kort na hun huwelijk begon de man enorm te veranderen. Hij is ongelooflijk achterdochtig en seksueel geobsedeerd waardoor hij haar enkel nog op die manier kan benaderen. Dit probleem sleept al 12 jaar aan en heeft vreselijke consequenties gehad voor het gezin. De vrouw is momenteel met haar 4 kinderen op de vlucht om te ontsnappen aan het misbruik van haar man. AREDS probeert haar te beschermen maar de man is nog steeds op vrije voeten en hij blijft haar stalken. Wat een verhalen hoor je hier toch!

ACTS: SCOUTING IN INDIA
Wanneer de andere kinderen toekwamen begonnen we met het programma. Er waren in totaal zo’n 40 gastjes van 12 tot 14 jaar uit verschillende dorpen. Het was voor hun de eerste keer dat ze in ACTS kwamen dus kregen ze eerst een beetje uitleg over het project. Verder werd de dag gevuld met spelletjes en samenzang. Tussen de verschillende spelletjes door werd er steeds feedback gevraagd aan de kinderen. Muktul (de leider) vertelde ook verhalen uit de dorpen om de kinderen bewust te maken van bepaalde problematieken en alternatieven. Op die manier creëren ze een sociaal en politiek bewustzijn bij de kinderen zodat deze ook voor hun eigen rechten kunnen en durven opkomen. De tweede dag was het aan onze beurt om trainers te zijn. Ik was een beetje nerveus omdat ik niet goed kon inschatten wat er zou werken en wat niet. Daarbovenop zaten we ook met de taalbarrière Tamil – Engels, wat voor een speluitleg toch niet evident is. Maar al bij al lukte dit zeer goed! We speelden verschillende spelletjes: handjeklap, 123 piano (met verschillende thema’s om uit te beelden; fotomodel, beroepen, dieren, ed...), chinese voetbal, vlaggenroof, ... en we leerden hun het liedje ‘Aike Zumba Zaja’ met bijhorende bewegingen. Ik voelde me echt terug in de scouts, zo plezant om te zien dat de kinderen zich echt amuseerden! Vooral 123 piano viel echt in de smaak omdat het ook een beetje een theateroefening werd waar de kinderen (en ikzelf natuurlijk ook :-D) maar al te graag volledig in op gingen!

WATER ALS BREEKPUNT VAN VERSCHILLEN
Rond de middag kropen we met z’n allen in het zwembad van ACTS! Het was superleuk om al de kinderen voluit te zien gaan in het water! De jongens sprongen zonder enige schrik van de ballustrade en maakten salto’s zoveel ze konden... terwijl de meisjes iets voorzichtiger te werk gingen, volledig gekleed met lange rokken en t-shirts. De monitrices (van het cultureel team van AREDS) kwamen ook het water in, in hun sari uiteraard! Een vrouw ontbloot zich hier nooit in het openbaar! Johanna en ik functioneerden als muilezeltjes met telkens Indische meisjes op onze rug terwijl we rondzwommen. Febe werd langs alle kanten aangesproken om foto’s te nemen van de kinderen ‘auntie auntie picture!’. ACTS heeft er bewust voor gekozen om een zwembad aan te leggen voor de kinderen. Water is een heikel thema in het leven van een Indiër. Het gebrek aan drinkwater, het kasteverschil dat zich oa. uit in het niet samen mogen drinken en wassen,... Water is wat hen van elkaar scheidt en hier bij ACTS wordt het net gebruikt om alle barriëres te doorbreken. In het water is iedereen gelijk, dan bestaan er geen verschillen meer en kan iedereen gewoon samen ravotten! Ik heb er enorm van genoten om hier een deel van uit maken.

TTSM: EEN KINDERBEWEGING
Aan het einde van de dag werd er verteld over TTSM, de kinderbeweging van AREDS die in de voetsporen treedt van de mannen-en vrouwenbeweging. TTSM staat voor Jonge & Adolescenten Studenten Beweging. De kinderen kunnen vrijwillig lid worden van deze beweging die zich vooral inzet voor het afdwingen van de kinderrechten en die ermee voor zorgt dat kinderen zich ook bewust zijn van de dorpsproblemen. Alle kinderen moesten per dorp samenzitten om een president, een secretaris en een schatbewaarder te verkiezen. Deze drie kinderen zullen de komende drie maanden de ‘leiders’ zijn van de beweging binnen hun dorp. Zij zullen de vergaderingen voorzitten en communiceren naar de coördinatoren. Het is vreemd om te zien hoe een jeugdbeweging hier ook al zo’n politieke functie vervult. De kinderen van TTSM hebben oa. Drinkwater verkregen in een dorp door het ophalen van handtekeningen bij de hele gemeenschap.
Het was echt een superleuke ervaring om als trainer betrokken te zijn bij ACTS! Volgende week komt er weer een nieuwe groep en gaan we proberen om het geheel in beeld te brengen voor ons kinderproject.

STAGEPLANNING : SWATE
Wat onze verdere stageplanning betreft geef ik jullie graag even een update! Op 8 maart is het International Women’s Day, wat jaarlijks 1 van de grootste evenementen van SWATE is. Op die dag wordt er een grote rally (neen geen vrouwen met sari’s in race-auto’s maar wel een staptocht met slogans :-D) georganiseerd in Karur waar er zo’n 4000 vrouwen aan zullen deelnemen. Aan het einde van die dag zullen de vrouwen hun eisen afgeven aan de overheidsofficieren om hiermee druk uit te oefenen op de vastgeroeste Indische bureaucratie. Hun eisen zijn oa. Het verbod op alcoholverkoop (de vele liquershops die door de overheid worden uitgebaat), de veel te hoge voedselprijzen, de ‘free schemes’ van de overheid, ed... Wij zullen helpen in de voorbereidingen van dit evenement. Op de dag zelf zullen we deel nemen aan de staptocht en proberen om beelden te maken van in de massa vrouwen.

PLAYWAYSCHOOL
Na de Women’s Day vertrekken we bijna meteen naar de playwayschool om er twee weken te verblijven en workshops te geven aan de kinderen. We hebben het idee om een kinderboekje te maken met foto’s en interviews met verschillende kinderen, Dalit en niet-Dalit. Geen al te zware thema’s maar gewoon te weten komen welke dromen de kinderen hier hebben, hoe zij zichzelf en de wereld rondom hen ervaren enzovoort. Tijdens ons verblijf op de school gaan we daar proberen werk van te maken! Nadien liggen de plannen nog een beetje open... Gauw meer nieuws daaromtrend!

Zo, dat was het voor nu. Mijn excuses voor dit extreem lange relaas, hopelijk is het niet te saai om te lezen maar mijn hoofd zit steeds vol met duizende indrukken en vertelsels die eruit willen... eens ik begin is het moeilijk om te stoppen!

Nog enkele wistjedatjes om het af te leren:

Wist je dat:

- wij ondertussen al met onze kop in de plaatselijke gazette hebben gestaan

- wij onze eerste Indische pintjes hebben genuttigd

- wij die eigenlijk best lekker vonden

- Indische namen naast onuitspreekbaar ook onmogelijk te onthouden zijn

- Ik blij ben met mijn korte naam als ik de verschillende Indische pogingen hoor om Johanna of Febe uit te spreken

- Indische kindjes na verschillende pogingen vaak toch gewoon uitkomen bij ‘Aka’ (grote zus), ‘Auntie’ of ‘Sister’ om ons aan te spreken

- Wij ondertussen met zilveren enkelbandjes (mét belletjes zoals de kinderen hier) rondhuppelen

- wij al veel bijnamen hebben voor onze vrienden en familieleden hier, even een voorsmaakje:

o ‘den boom’: eerst gebruikten we S voor Samy maar dat leek ons te voor de hand liggend en te verstaanbaar dus kwamen we uiteindelijk via ‘es’ bij ‘de boom terecht’... zijn we spitsvondig?

o ‘C’: je kan het al raden, dit is Christy haar bijnaam

o ’t oedetje: onze bijnaam voor Aka, het oudere vrouwtje dat bij ons inwoont

o ‘tandjes’: onze kokkin heeft in totaal slechts twee tanden die uit haar mond tot aan haar kin, vandaar...

o ‘Po’: de jongere huishoudster noemt Lala dus kwamen we Teletubbiegewijs uit bij Po

o ‘pustjes’: 1 van de AREDS-staff members heeft grote wratten op zijn onderkaak, vre vul zou Febe zeggen

o ‘pispot’: onze Kani, baby van 1.5 jaar, die in huis rondloopt zonder pamper en bijgevolg af en toe plasjes achterlaat, wederom vre vul!

o ‘de pekzwarten’: Senthil, 1 van de begeleiders van ACTS, is werkelijk pikzwart en echt een supertoffe peet!

o ...

o Bon, het zijn van die insiders waar je bij moet geweest zijn 

- Het hier momenteel 40° warmer is dan in België

- Wij daardoor van kamer zijn gewisseld om een iets minder zuidelijkere ruimte in te nemen

- De gekko’s ons reeds allemaal gevolgd zijn

DAAAAG!

foto`s online!

2010-02-07T23:19:00.001-08:00

Dag allemaal,
eindelijk wat foto`s online kunnen zetten, je kunt ze via deze link bekijken
http://picasaweb.google.com/irakerkhove/India#

Groetjes!

2010-02-03T04:11:00.001-08:00

nieuw gsm-nr

2010-02-03T00:57:00.000-08:00

Dag iedereen!

Dit korte bericht om even te laten weten dat we weer een nieuwe sim-kaart hebben waarmee we WEL kunnen sms'en!

Mijn nr = +91 9677721842

Internationaal bellen lukt voorlopig nog niet maar dat komt hopelijk gauw in orde.
Sms'en en telefoontjes ontvangen is geen probleem dus laat jullie maar gaan!
Mijn adres is nog steeds hetzelfde, ook dat mag veelvuldig gebruikt worden voor allerhande postitems! :-)

Skype, foto's uploaden, en dergelijken... je weet wel van die supersonische internetbezigheden zijn hier onmogelijk! Als het even meezit lukt het om op msn te gaan of om de facebookchat te gebruiken... maar mailtjes zijn nog steeds het gemakkelijkst!

lieve groeten!!

het echte leven

2010-01-31T22:27:00.000-08:00

Namaskar!
Alvorens we hier echt aan de slag kunnen gaan is het zeer belangrijk dat we de dorpscultuur goed verstaan. Wij hebben ons idee over hoe een dorp werkt maar de verschillen met deze rurale cultuur zijn soms enorm...anderzijds soms ook verrassend gelijkaardig :-) Hansbeke is nooit veraf in mijn gedachten!
Om dit echt te kunnen ervaren vertrokken we woensdag elk apart op 2-daagse naar een afgelegen dorp om er bij een plaatselijke familie te wonen. 2 dagen en 2 nachten vertoeven bij mensen die nauwelijks Engels spreken en vrij tot zeer primitief leven en wonen...hmm het was absoluut een avontuur om naar uit te kijken al waren de zenuwen bij ons alledrie ook sterk aanwezig!

HET VERTREK
Woensdagavond werden Febe en Jo opgepikt met de motto door hun 'adoptiepapa'... ik moest nog even geduld hebben alvorens ook ik aan mijn avontuur kon beginnen samen met mijn ‘adoptiemama’ en haar brommerke (jammer genoeg geen motto)...
We reden over kronkelende zandweggetjes volledig omgeven door wijdse rijst-en katoenplantages om zo in een iets stedelijkere omgeving terecht te komen. Na een dik uur rijden vond mijn poep het brommerke al iets minder leuk en begon het mij ook echt te dagen welke grote afstanden dit madammeke elke dag wel niet aflegt met haar 40km/u rijdend tweewielerke...
Bij een gesloten overweg heb ik voor het eerst de kans om met Ezhilarasi te praten. Ze heeft twee kinderen, een jongen en een meisje. Preetha is 13 en Vinothi 15. Haar man is 9 jaar geleden overleden aan een hartkwaal. Ik verblijf dus bij een weduwe... In India is een weduwe geen vrouw meer, ze is een schandpaal en een last, ze heeft geen rechten en voelt op zoveel gebieden tegenstand en vernedering... Ik ben benieuwd of ik daar iets van zal merken in haar dorp. Eens we in Velliyanai (haar dorp) aankomen is het al pikkedonker. (een weetje: het is hier elke dag licht van 06u tot 18u, nu is het hier 4.5 uur later dan in Belgie, eens het zomeruur is zal dat maar 3.5u verschil meer zijn)
Ze neemt me mee naar haar huis waar ik haar mama, Preetha en Vinothi voor het eerst zie. Ik krijg een eerste beker hete melk, er zullen er nog veel volgen, TE veel! Indiers aanvaarden geen nee en denken klaarblijkelijk dat ik een koeiemaag heb want in elk huis wordt ik overstelpt met eten! Wie zei er weeral dat ik hier zou vermageren? Niets daarvan, ik ben een tonnetje aan het worden!

BLANK PRONKSTUK
De 1ste toeschouwers komen binnen in het huis... Ik word meegenomen van huis tot huis... overal zijn grote families samen aan het eten of tv aan het kijken... tot ik toekom uiteraard want zo’n blanke madam is veel interessanter dan de nieuwste bollywoodfilms! Ik word bekeken en aangeraakt en er wordt veelvuldig over mij geroddeld in het Tamil. Ik versta slechts enkele woorden en kan me daarmee niet behelpen... lichaamstaal dan maar... ook dat is niet evident want hun lichaamstaal en tekens zijn helemaal anders dan wat ik gewoon ben... een glimlach als teken van mijn open hart en mijn wil om hun te leren kennen is het enige dat begrepen wordt. Overal waar ik kom word ik voor de tv gezet op de enige stoel die ze bezitten met de zapper in de hand... ‘english english!’ roepen ze...
Ik zap en kom bij Friends terecht... de situatie is nu echt surrealistisch! Ikke in een Indisch huis, dat bestaat uit 1 kamer, naar Friends aan het kijken terwijl er wel 20 vrouwen rondom mij staan om mij aan te gapen.
Ik ontmoet vooral vrouwen, velen van hen zijn lid van SWATE vertelt Ezhilarasi.
Na een tijdje wordt het me teveel... Ik moet mijn tranen onderdrukken. Ik zit op een stoel in het midden van het dorp met een meute vrouwen rondom mij... Rondom mij zie ik niets anders dan vreemde gezichten die ofwel lachen ofwel bedenkelijk kijken... Ik versta niets van de gesprekken en kan enkel mijn gids volgen... Ik denk wel 10 keer dat ze mij mijn slaapplaats toont en ontmoet zo’n 15 verschillende vrouwen die haar moeder zouden kunnen zijn... Elke keer opnieuw noemt ze die vrouwen `this is our mother`... ‘our’ heeft hier dus een andere betekenis.

EERSTE NACHT
Na enkele uren met mij te pronken moeten we terug de brommer op. Dit keer zijn we met drie, Preetha rijdt ook mee op haar hukje tussen mama’s benen. Mijn slaapplaats is bij haar schoonfamilie want daar hebben we een ‘bathroom’. Twee kleine kotjes, 1 is een douche en het ander een franse toilet. Het maakt me blij want het is de tijd van de maand dus kan ik dit beetje privacy bij het toiletgebeuren best apprecieren! Privacy is in India een zeldzaam iets... zo blijkt ook als ik mijn slaapkamer te zien krijg. Mijn eerste nacht bij een vreemde familie en ik deel het bed met mijn gastvrouw. Het licht blijft gans de nacht branden en de aircoblazer staat vollebak. Het lukt me toch om af en toe in te dommelen... Om 05u30 maakt ze mij wakker uit mijn sluimerslaapje. Zij vertrekt naar haar dorp, ik moet blijven slapen tot 08u en dan komt ze terug naar hier. Ze vertrekt, ik heb het bed voor mij alleen, doe het licht en de airco uit, zet de wekker op 08u en val als een blok in slaap. Plots word ik hard uit mijn droom gerukt als er op de deur wordt geklopt. Ik kijk naar de klok, het is 07u30. Aan de deur staat de schoonzus met (uiteraard!) een tas hete melk (met veel te veel suiker) voor mij. Ik grom een beetje...
Ik kon de ochtend wel vermoorden omdat hij me uit mijn droomwereld rukte...en mij in een wereld dropt waar ik nu niet wil zijn, waar ik mij nu niet sterk genoeg voor voel. Nog 2 dagen en 1 nacht ben ik openbaar bezit. Ik heb het zwaar maar besluit mijn best te doen om ervan te genieten.

DAG VOL VERRASSINGEN
Als ik even nadien mijn tanden ga poetsen merk ik dat mijn slippers niet meer aan de deur liggen... Ik vraag ernaar bij 1 van de neefjes van Preetha. Hij lacht, wijst naar de muur en zegt ‘dog’. Daar liggen ze, mijn Havaianas uit Lanzarote, aan stukken gebeten door de hond. Grrrm
Ezhilarasi rijdt met mij naar een nabijgelegen marktje. Ze koopt mij nieuwe slippers (40 Rs = 0.60 euro) en koopt ook meteen een hele resum nieuwe armbandjes voor mij. Ik ben nu echt een kerstboompke. Preetha heeft deze ochtend in mijn dagboek getekend en een rijmpje geschreven... ‘Bee likes honey, man likes money, I likes Ira’
Een lieveke, ik schrijf mijn naam in haar agenda en vervolgens ook de naam van mijn papa, mama, zus, hele familie... Dat zijn de meest gestelde vragen bij een Indisch gezin: hoe noem je? Hoe noemt je mama? Je papa? Zus/broer?
Vandaag moet Ezhilarasi naar een vergadering in Renganathapuram. Ze is Field Executive van AREDS, wat er volgens mij op neer komt dat ze verantwoordelijk is voor de coordinatie van het werk binnen een bepaald ontwikkelingsblok. (in totaal zijn er 8 blokken) Omdat ik natuurlijk niet mee kan naar Samy en Christy dropt ze mij bij een vriendin van haar in alweer een nieuw dorp. Onderweg ernaartoe passeren we een verkooppunt van kippen. 1 van de verkopers roept iets naar ons als we voorbij rijden met de brommer. Ezhil kijk even kwaad achterom. Even later stopt ze en draait ze haar brommer om. We keren terug naar die plaats. Ik moet bij de brommer blijven staan. Ze loopt kwaad naar de mannen toe en begint een helse Tamil-preek af te steken. Kwaad steekt ze de straat terug over. Met een big smile vraagt ze mij ‘OK to go?’. Ik antwoord ‘aama’ (ja). Terwijl ze de brommer doet starten lacht ze lief naar mij en kijkt ze nog eens extra kwaad naar de overkant van de straat.
‘Wat een vrouw!’ denk ik.

EEN NIEUW DORP
Aangekomen bij Ellomedi (een vriendin van Ezhil) heb ik even nood aan rust. Ze zetten mij uiteraard terug voor de tv en brengen mij weeral hete melk met suiker… Ik zap naar het enige engelse kanaal ‘star movies’. Net op dat moment begint ’27 dresses’, een Amerikaanse romantische komedie. Een slappe film maar op dat moment deed het zo deugd om even op mijn gemak naar een Engelse film te kijken… Ondertussen toverde Ellomedi mij om in een Indische prinses. Ze maakte een vlecht in mijn haar met de typische Indische bloemenkrans erin. Daarna kreeg ik 1 van haar mooiste rokken aan met daarboven een bijpassend topje. Het topje was echt mooi maar zeker 5 maten te klein. De mouwtjes geraakten al bijna niet over mijn onderarm. Toch wist zij ze omhoog te trekken, zeg maar sleuren, tot over mijn schouders. Mijn armen stonden werkelijk op springen maar Indiers aanvaarden geen nee dus vooruit met de geit!
We gingen samen haar koe halen in de wei achter haar huis. Nadien liepen we ermee naar de drinkplaats in het dorp. Ondertussen werd ik uiteraard weer aan iedereen geshowt. De communicatie bleef beperkt tot ‘wanakam’ (hallo), ‘nandri’ (dankje) en ‘venam’ (ik wil niet) op de eindeloze aanbiedingen die ik kreeg. Ik bezocht een werkatelier en het huis van een boerin. Ik kreeg een appel en leerde drie jonge zussen kennen die een klein beetje Engels spraken. De jongste van de 3 was Ramya, een 20 jarige schoonheid die aan de universiteit ‘commerce’ studeert. Haar Engels was mager maar voldoende om te babbelen. Ik vertelde over thuis en over mijn tijd in India… tot juni WAUW!
Ik wil haar muziek uit België laten horen en zing ‘Mia’ van Gorki. Zij schrijft een Tamil liedje in mijn dagboek en probeert mij de melodie aan te leren. Heen en weer zingen was echt leuk, via muziek kan je altijd communiceren… Ik leer Ramya’s familie kennen, speel ramibridge met haar papa, krijg hennatekeningen op mijn handen Ramya en haar mama… Ik moet nog eens zingen voor de hele familie… ‘your voice is so cute’ ‘your hands are so cute’
Ramya is heel lief en eist mij helemaal op. Ik krijg een fotootje en de vraag of ik die avond niet blijf slapen in hun huis. Maar ik had Preetha al beloofd van terug te keren die avond. Wanneer ik het dorp verlaat zwaait iedereen mij uit… hartverwarmend! ‘Bye bye!’ Ik zeg dat we in België ‘salu’ zeggen. Ik rij het dorp uit en laat een menigte kinderen achter mij die in koor ‘saluuuuu’ roepen… fantastisch gewoon! Deze dag heeft me echt deugd gedaan! Ik heb het gevoel dat ik voor het eerst echt bevriend ben geraakt met iemand in India. Het is hier niet zo evident om zomaar vrienden te maken. Hopelijk zie ik Ramya binnenkort nog eens terug…

SPELLETJES
Bij Ezhilarasi thuis probeer ik de jongeren rami te leren. Zonder een gemeenschappelijke taal een kaartspel uitleggen is geen evidentie… Het lukt tot op een zekere mate, alleszins genoeg om zich ermee te amuseren. Ik toon twee kaartentrucs en die vallen meteen in de smaak. Later die avond leren Preetha en haar neven mij ook nog een spelletje met 5 stenen. Spelletjes en muziek zorgen ervoor dat de taalbarriëre kleiner wordt. Die avond lukt het mij om Ezhil uit te leggen dat het niet noodzakelijk is dat ze daar blijft om over mij te waken. Ze begrijpt het en gaat samen met Preetha in haar huis gaan slapen. Wauw ik heb de hele nacht een kamer voor mij alleen, genieten!! Mijn nieuwe slippers staan wijselijk BINNEN in de kamer. 

LAATSTE DAGJE
Douche zalig, kaartrucs leren aan de neven van Preetha, terug mee naar het huis van Ezhilarasi, chapaties met suiker en banaan als ontbijt mmm danku lieve oma, vlechtjes in mijn haar net als Preetha, rode nageltjes, schoolvriendinnetjes die giechelen en zeggen dat ik mooi ben, ik kan spieken hoe Ezhil haar sari aandoet en hoe ze zich klaarmaakt om naar buiten te gaan, een bezoek aan het dorpsziekenhuis, twee pasgeboren babytjes so cute, krijg energiechai-> enige verschil is volgens mij: nog MEER suiker, een tempelbezoek, bloemen in mijn haar, vergadering van vrouwelijke panchayatleiders (soort burgemeesters) over gezondheidszorg, terug op de brommer naar Renganathapuram, mijn hart zo warm als ik mijn maatjes terug zie, trots op mijzelf dat ik er echt van heb kunnen genieten, mijn 2-daagse was echt ‘het vinden van de rijkdom in hun armoede’.

Terug thuis vroeg ik Christy over de situatie van Ezhilarasi als weduwe. Ik had er zelf niet verder naar durven vragen maar had er ook niet veel van gemerkt. Blijkbaar had haar man al zeer lang een ernstig hartprobleem en wist zijn familie ook dat hij niet lang zou kunnen leven. Dit werd verzwegen voor Ezhil toen ze met hem trouwde. Eens hij gestorven was, verstootte de schoonfamilie Ezhil en wilden ze al haar bezittingen afnemen. Ezhil was toen al actief bij AREDS en dat heeft ertoe geholpen dat ze doorheen de jaren langzaamaan haar situatie heeft kunnen verbeteren. Het is een enorm sterke vrouw die al veel vreselijke zaken heeft meegemaakt in haar leven. Ik ben blij dat ik even een fragment van haar leven van dichtbij mocht bekijken. Eens we actief aan het werk zijn voor AREDS zullen we waarschijnlijk voor langere periodes in 1 van de bureau’s van AREDS ter velde verblijven. Deze ervaring zal ons dan helpen om de communicatie makkelijker te laten verlopen…

Nog enkele weetjes over onze Indische ervaringen:

WIST JE DAT…
- wij echt teleurgesteld waren dat Henin de finale verloren heeft
- wij nog teleurgestelder zijn dat het toernooi gedaan is: dat betekent dat de tv terug nonstop op Indische sitcoms staat
- de was doen hier echt een sportieve activiteit is
- Febe ziek is geweest en zij als medicijn heet rijstwater (het water waarin de rijst werd gekookt) met zout en yoghurt kreeg
- dit zo ‘jakkie’ was dat ze er op slag opnieuw misselijk van werd
- de indische babietjes geen pampers dragen maar sponsen broekskes die weinig tot niets absorberen
- Kani dus af en toe ineens loopt te plassen in huis
- wij hier niet zo een fan van zijn
- wij IVAGO willen laten overkomen om het afvalprobleem hier eens deftig aan te pakken
- ons Tamil elke dag een beetje beter wordt
- wij zondag voor het eerst met de bus naar Karur zijn geweest
- deze busrit een leuke maar hobbelige en aangegaapte ervaring was
- wij op de terugweg dachten een nieuwe vriend gevonden te hebben in een student ingenieur
- wij zo stom waren hem ons nr te geven
- wij reeds 3 x gebeld werden en al een melig ‘best friends forever’-bericht ontvingen
- het netwerk hier plat ligt waardoor wij niet meer kunnen sms-en
- wij ons daarom misschien nieuwe plaatselijke simkaartjes gaan aanschaffen
- wij 1 van onze kamermuren hebben omgetoverd tot een Belgische ‘wall of fame’ met al onze thuisfotookes erop

Tot een volgend bericht allemaal!

het gras is groener aan de overkant...

2010-01-23T08:16:00.000-08:00

Wanakam!!

Eerst en vooral een leuke mededeling: Ik ben niet langer bagageloos!!! Jullie kunnen jullie echt niet inbeelden hoeveel deugd al die kleine spulletjes doen!!! Dat is pas luxe!

Onze stage is sinds maandag officieel begonnen. Ik voel ik mij hier echt goed. Elke dag voel ik mij een beetje meer een vast deeltje van de familie hier. Het doet zo deugd om de dag hier te beginnen zonder de stress om een trein te halen… We staan elke dag op rond 8u en zitten rond 8u30 aan de ontbijttafel. Om 09u45 krijgen we les van Samy oa. over het kastensysteem en de NGO-wereld. De duur van de les hangt af van zijn persoonlijke planning. In de namiddag lezen we samen de boeken die reeds werden geschreven over AREDS en SWATE. Op die manier krijgen we langzaamaan inzicht in de geschiedenis en de werking van de organisaties, wat noodzakelijk is om actief aan de slag te gaan.

De lectuur is super interessant! De strijd die AREDS en SWATE reeds hebben geleverd is echt bewonderenswaardig. Deze middag waren we het een beetje moe van steeds binnen te zitten lezen. We vroegen aan Samy of het OK zou zijn om even in het dorp te wandelen. Het is hier niet zo evident om als blanke zomaar overal rond te lopen. De mensen zijn hier erg arm en zouden ons misschien beginnen aanklampen. Maar hoe dan ook zullen we hiermee moeten leren omgaan als we hier 5 maand zullen vertoeven. Het dorpje is echt back to basic. Er zijn geen echte winkeltjes. Enkel de basisdingen kan je hier in het dorp krijgen, voor wc-papier moet je naar de stad… de linkerhand is hier dus effectief van een belangrijk nut.. Arigo, die instaat voor de documentatie binnen AREDS, was akkoord om onze gids te zijn. We wandelden over de zandwegeltjes die tussen de prachtig groene rijstvelden en rijen palmbomen door kronkelen. Ik zei tegen Arigo dat de uitdrukking ‘het gras is altijd groener aan de overkant’ letterlijk van toepassing is op India tov België. Waarop hij zei: ‘ik zal zo meteen een verhaal vertellen over hoe groen het hier vroeger was’. Voor ons was dit uitzicht en deze natuur ongelooflijk puur en groen. Maar eens we een ander weggetje overstaken kwamen we in een gans andere omgeving terecht. Een omgeving die slechts een schaduw is van zijn vroegere rijkdom. Hier zijn de illegale zandmijningen bezig. Renganathapuram ligt vlakbij de twee grootste rivieren van Tamil Nadu die elkaar hier ontmoeten. Al de velden die aan de rivier grenzen zijn volledig uitgegraven. Volgens de Indische wet mag er tot 3 voet diep gegraven worden en dit enkel door een menselijke handeling. In plaats daarvan wordt er hier maar liefst tot 20 voet diep gegraven en enkel door het gebruik van tractoren en grote trucks. De rivier lag vroeger op 5 voet onder de begane grond, nu is dat reeds 20 voet. Het is echt vreselijk om deze natuurlijke plundering te aanschouwen. Men graaft dag en nacht en dit al meer dan 20 jaar. AREDS vecht ook al gedurende 20 jaar om deze werken tegen te gaan. Maar de overheid doet absoluut niets, omdat zij zelf ook geld in het laadje krijgen door deze wandaden. Het is zo corrupt als iets. AREDS heeft al verschillende protestacties ondernomen, zoals het blokkeren van de weg. Na deze actie werden verschillende protestanten, waaronder ook Christy, meerdere dagen in de gevangenis opgesloten. Er loopt al 20 jaar een proces, dat AREDS heeft opgestart, tegen de ontmijningen. 1 van de rechtstreekse gevolgen daarvan was een brandstichting in de gebouwen van AREDS. Die aanslag werd gedaan door de ontmijningsbedrijven onder invloed van overheidsofficiëlen… Het is zo schrijnend om al die verhalen te horen… Zelfs de druk die vanuit internationale wegen zoals de VN wordt uitgeoefend, heeft geen enkel effect op de Indische overheid. Nadien bewandelden we een weg die de ongeschonden rijstvelden scheidt van het ontmijningsgebied.. echt de scheiding tussen goed en slecht, een ongelooflijk schokerende ‘voor en na’. Vlakbij de rivier staat er een boerderij van AREDS die uiteraard ook getroffen is door de werken.

Arigo nam ons mee naar de tuin van de boerderij. AREDS heeft uit pure noodzaak alle palmbomen uit hun tuin moeten omhakken om het hout te verkopen nu ze nog konden. De boerderij zal door de werken al zijn natuurlijke bronnen verliezen. Ik kreeg tranen in mijn ogen als ik in die tuin stond met al die afgehakte bomen rondom mij… Als ik er al zo emotioneel door wordt, wat moet het dan wel voor die mensen zijn?

En toch blijven ze ergens de moed vandaan halen om vooruit te denken en positief te blijven… Ongelooflijk!

Sorry dat ik hier even over door ging maar het moest mij van het hart.

Ondertussen hebben we ook Indische fietsen bemachtigt voor slechts 50 euro! Het is echt een mooi en sterk stalen ros 

Volgende week dinsdag is het Republic Day en gaan we vieren op de Playway School van AREDS. De dag nadien vertrekken we voor 2 dagen naar een afgelegen dopr. We gaan elk apart 2 dagen en 2 nachten bij een medewerker van AREDS wonen... Om echt het dorpsleven en ritme te leren kennen... Die mensen kennen slechts enkele woorden Engels en wonen nog primitiever dan Samy en Christy.. Het belooft dus zeker en vast een ervaring te worden! Ik kijk ernaar uit en ga rustig mee met de flow...

Meer nieuws volgt binnenkort! Internet is hier supertraag en de verbinding durft soms eens wegvallen vandaar dat skype van hieruit geen optie is.

Zo lieve mensen, ik hoop dat alles ok is met jullie daar in ’t belgenlandje?? Tot de volgende!!
Hieronder nog enkele Wistjedatjes:

Wist je dat...
- Indiërs geen goede luisteraars zijn. Ze onderbreken je vaak midden in een zin of vullen je zin aan met hun idee van wat je zou gaan zeggen.

- naast cricket, ook rochelen hun nationale sport is.
- ondanks het feit dat ze met veel religies ‘harmonieus’ samenleven, interreligieuze huwelijken toch nog veel nare reacties uitlokken. (schoonfamilie die dreigt het kind van een koppel te doden omdat hun Hindoeïstische zoon zich heeft bekeerd tot het christendom zoals zijn vrouw)
- wij ondertussen bijna altijd met onze handen eten.
- wij de keukenploeg zonder woorden zover hebben gekregen om elke ochtend toast met konfituur als ontbijt te krijgen.

- ons favoriete deel van de maaltijd bestaat uit zelfgemaakte yoghurt (in ons geval met suiker).
- wij tijdens het eten zorgen dat we een zakdoek bij de hand hebben omdat onze neus zo opengaat van het pikante eten.
- ons haar bijna permanent vet is door de hitte en het zweet.
- het de traditie is om te zingen en jammeren door een micro wanneer er iemand gestorven is, zelfs wanneer dit om half 3 ’s nachts is.
- we ’s nachts niet in de tuin mogen omdat er giftige slangen rondsluipen.
- de kerk hier fluorescerend kitsch is en dat de mis door een micro wordt geroepen, dat roepen mag je écht letterlijk nemen.

- wij er al in geslaagd zijn om een douchekraan naar de knoppen te helpen.
- ze in het Indisch verkeer evenveel toeteren als gas geven.
- ik nooit meer met air india wil vliegen, maar dat dat lastig is aangezien mijn retourticket reeds geboekt is.
- we nog geen ruzie hebben gemaakt en elkaar nog altijd niet beu zijn.
- wij hier slikken in plaats van kauwen.
- wij absoluut te vinden zijn voor postpakketjes gevuld met: goedeles, humo’s, chocolade, snoepen, snelle internetverbindingen, wc-papier, pasta 4 kazen (ira), appelmoes met frietjes (febe), vogel zonder kop met de frietjes en appelmoes die febe al besteld had (jo), …

- we al de beginselen van het Tamil-schrift kennen.

- kleine kindjes hun haar wordt afgeschoren zodat het achteraf beter zou teruggroeien.

- wij dat concept wel kunnen vatten maar het toch vreemd vinden om een meisje van 1.5 jaar kaal te zien rondlopen

- we onze eerste Indische outfits hebben besteld.
- junglespeed hier vast en zeker populair gaat worden.

PS: Happy Birthday to NESS!!!

Happy Birthday to ANNEKE!!!

Veel plezier dames en vooral goed genieten!!!

you people have the watch, we have the time

2010-01-16T02:54:00.000-08:00

Dag iedereen!

Hierbij weer even een update van het leven hier, in Zuid-India ondertussen.

We zijn gisterenochtend aangekomen op onze stageplaats in Renganathapuram.

Samy en Christy zijn heel lieve mensen. Ze zijn ook al veel in Belgie en Europa geweest wat aangenaam is voor ons omdat ze weten waar we vandaan komen… ons slaapkamertje is niet groot maar echt ok! We hebben een tuin met palmbomen en de boerderij van AREDS is dichtbij.. daar groeien er ook mangobomen.. we zagen ook al aapjes en papegaaien en de bananen hier zijn zooo lekker!

Sinds mijn laatste mailtje uit Delhi is er precies al zoveel gebeurd!! Nu dus even wat nieuwtjes...

Delhi is echt vuil en chaotisch tov het zuiden, de treinrit was leuk om de landschappen en mensen te zien veranderen.. het is een echte indische ervaring maar als je ons zou vragen om het opnieuw te doen zeggen we falligrant NEEN! een treinrit van 6u is ook al voldoende om de belevenis op zak te hebben :-) 36u is echt lang om opgeplooid in een wagonnetje samen te leven met 5 andere mensen.. we hadden ook echt geen geluk met onze medereizigers.. een blinde man en zijn brompotvader, 2 homootjes die continu naar foute bollywoodactiefilms keken op een draagbaar dvd-spelerke, maar zodanig luid dat de boxen op springen stonden.. niet leuk om om 7u gewekt te worden met de geur van pikant eten en overstuurde bollywoodklanken :-)

Toen we de 14de opgepikt werden in chennai deed dat echt deugd!! Douchen en andere kleren aandoen na 6 dagen STINKEN!! Onze haren vettiger dan ooit!

Het was natuurlijk niet leuk voor mij om kleren van Febe en Jo te moeten vragen, ze gaven het met plezier maar eigen dingetjes hebben is toch echt een luxe... niet weten of je bagage al dan niet terecht zal komen mag echt niet langer duren dan 6 dagen want de onzekerheid weegt..

Onze volgende treinrit van Chennai naar Karur was een pak korter, 6 uur en half en onze medepassagiers uit Taiwan waren fijnere gesprekspartners.. om 06u30 met een vermoeid kopke en kriebels in de buik afgestapt in Karur waar iemand van AREDS ons oppikte en met de auto tot in het dorpje Renganathapuram voerde.. we passeerden rijstvelden, palmbomen, wijdse tropische vlakten, het prachtige gebouw van SWATE (de vrouwenbeweging van christy).. om zo tot bij areds aan te komen

en hier wonen we nu.. samen met Christy en Samy onze stagebegeleiders,

Aka, een prachtige gepensioneerde dame die nog steeds actief is als schrijfster voor AREDS

Gauri en Francis en hun 2 kindjes Kani en Kavin, Gauri is administratief medewerker en Francis werkt in het schooltje, Kani is 1.5 jaar en Kavin is 4 jaar, ze zijn superschattig!!

Gisteren vierden we samen met Samy, Christy en hun vrienden en familie Pongal, het oogstfeest waarin men de natuur en het hele universum dankt .. het feest bestaat uit drie dagen en wordt door iedereen uitvoerig gevierd: de eerste dag dankt men de zon en de andere natuurelementen, de tweede dag dankt men alles wat leeft (dieren en mensen) en de derde dag viert men het vlees

Het is supermooi om te zien hoe de mensen hier als 1 grote familie samen leven, hoe ze de kinderen betrekken bij de aloude tradities, hoe ze ons opnemen in de gemeenschap alsof we hier al maanden zijn...

Samy zei over het Westen: 'you people have the watch, we have the time'

en die zin zegt enorm veel over hoe het leven er hier aan toe gaat in al zijn puurheid... of hoe het overal zou moeten zijn

Veel warme (28 graden) groeten uit India!Ps: mijn indisch adres dat veelvuldig mag worden gebruikt voor kaartjes, brieven en postpakketten ;-)

AREDS

Ira Kerkhove

Renganathapuram P.O.

Krishnarayapuram Taluk,

Karur District, 639 108,

Tamil Nadu, INDIA

Mijn Indisch nummer voor zie zou willen sms-en:

+91 9716467184

maybe today, maybe tomorrow

2010-01-11T07:39:00.000-08:00

Eindelijk heb ik de tijd om jullie even te schrijven :-)
Jaja India! Amai!!

Het is echt een surrealistische ervaring om hier effectief rond te lopen... Soms als ik binnen zit en door het lawaai plots naar buiten kijk, verschiet ik altijd even, fuck we zijn hier ECHT! De meiden zijn super! Ik ben zo blij dat we dit allemaal samen kunnen beleven! Ze zijn ook lief voor mij gezien de anbetante bagagesituatie die mijn eerste dagen in Delhi jammer genoeg kleurt met een onrustig gevoel...

T`is echt een beetje klote, vooral omdat ik niet voluit kan genieten van de eerste indrukken waar ik zo naar ui heb gekeken! Tijd genoeg om dit in te halen uiteraard, hopelijk MET rugzak :-)

ik probeer te relativeren, maybe today, maybe tomorrow niewaar :-)
Over India:

Waaaaah!! Zotjes he!!! De mensen, het verkeer, de gebouwen, de taal, de chaos, de geuren, de kleuren,... een echte overrompeling!! Vandaag dus een tour door Delhi gedaan, goede gids, en belangrijker: goede chauffeur!! Onze dagen zijn een aaneenschakeling van eerste indrukjes.. zoals daar zijn:
- eerste chai: de ene al wat lekkerder of zoeter dan de andere, de ene kop is dan ook iets properder dan de andere al is het woord proper hier misschien nooit echt van toepassing (de tweede volgde snel)
- eerste bijna doodservaring in de auto (ook hier volgde de 2de snel, waarna ook de 3de en zoverder...)

- eerste indisch ontbijt: febe en jo een boterhampje met ietwat vreemde konfituur, ikke een plain pancake wat eigenlijk op een lege chapatti neerkomt.. niet zo bijster in ons hotelletje dat eigenlijk echt op niet zoveel trekt qua kamer en service (we konden reeds vergelijken met andere goedkopere plekjes!)

- eerste samosa: jam jam jam!! de pepertjes die erbij lagen lieten we na enkele hapjes toch maar mooi liggen

- eerste indische telefoonkaart: bij een vriendelijk mannetje in onze straat konden we na enkele uurtjes (even onderbroken door een gebedje bij zjn altaartje en boven zijn geldlade!) een simkaartje kopen en opladen voor weinig geld.. we bellen gratis naar elkaar en voor zo`n 0.17 euro naar belgie normaal gezien, ik ben ook bereikbaar op dit nr maar hopelijk gauw ook via skype...

- eerste tempel bezocht: prachtig gebouw waar je nog meer dan op straat keer op keer wordt betoverd door hun cultuur!

- eerste nacht: waarschijnlijk moeilijk te geloven maar zelfs met een fleeceke en een lange broek onder een stoffig dik deken was het toch af en toe rillen... de temperatuur is hier dus ook aan de lage kant, warm water is ook niet aan de orde

- straks ons eerste dinertje!!

Hopelijk binnekort tof nieuws over bagage die gewoon goesting had om efkes een soloreisje te maken maar die nu toch mijn tocht wil vergezellen!

Veel liefs aan allen, merci voor de berichtjes!!

ps: eerste beeldjes kan je vinden op febe haar blog

De 3 musketiers zijn geland

2010-01-10T06:15:00.000-08:00

Dag iedereen!!
Vandaag was een heftige en eindeloze dag
al 36 uur wakker
uren vertraging door sneeuw en mist
bagage ira verloren, hopelijk morgen terecht
delhi is heerlijk chaotisch
na onze 2de chai kruipen we zo onder de echte wol ;-)

veel liefs en gauw meer nieuws!!

febe, jo & ira

Wit stof

2010-01-08T14:08:00.000-08:00

JA MANNEKES!
D-day has arrived!
Morgen is het zover! Dan spring ik samen met Febe en Jo op het vliegtuig richting Heathrow om van daaruit naar Delhi te vliegen... Als... de sneeuw er geen stokje voor steekt..
Het beloofd een witte nacht te worden en volgens ons Sabine is het morgen zowat de slechtste dag om op reis te vertrekken :-(
Maar dat gaan we niet aan ons hart laten komen! India lonkt and there's no way back!
Dus het volgende bericht wordt sowieso vanuit India gepost... :-)

Spannende tijden!

het aftellen is nu echt begonnen...

2009-12-21T04:26:00.000-08:00

Nog 20 dagen en ons avontuur is écht begonnen!
Het avontuur is uiteraard al een tijd begonnen... het begon op het ogenblik dat Johanna, Febe en ik besloten om na onze audiovisuele opleiding nog 1 jaar bij te studeren...
Sindsdien zijn we versmolten in een enthousiast trio dat zich een weg probeert te banen doorheen waanzinnige dromen van India, interessante lessen, duizende To-do-lijstjes en afscheid van vele vriendjes...
Vrijdag was een vreemde dag! In de namiddag namen we afscheid van onze Noord-Zuid klasgenootjes. Een diverse groep geëngageerde studenten die ik net beetje bij beetje leerde kennen en die vanaf januari verspreid zitten over de hele wereld. Het was fijn om iedereen te leren kennen en het zal leuk zijn om hen virtueel vanuit India te volgen! Diezelfde avond volgde dan ons eigen afscheidsfeestje in de White Cat..
Het was een geslaagd avondje!!
Nu rest mij enkel nog de laatste voorbereidingen in orde te brengen en te genieten van kerst en nieuwjaar om daarna mijn nestje te verlaten!! Spannend!

golven

2009-11-28T17:19:00.000-08:00

De voorbereidingen van de stage zijn nu echt in een stroomversnelling gekomen. Vrijdag heeft Johanna onze vliegtickets geboekt. Het is nu dus officieel en vooral onomkeerbaar: op zaterdag 9 januari zullen we met ons drietjes op het vliegtuig stappen in België om pas zes maanden later terug te keren... Niet wetend wat die maanden ons zullen brengen... welke mensen we zullen ontmoeten... hoe het land ons zal vormen... een groot avontuur ligt voor ons! Sommige dagen drijf ik op het verlangen, ben ik razend nieuwsgierig en enthousiast om eraan te beginnen... andere dagen lijk ik mijn draai compleet verloren te zijn... een losgeslagen kipje dat verdwaalt doorheen de duizende voorbereidingen... visum, inentingen, documentatiemap, ... en dat schrik heeft om haar veilige haven achter te laten... Alsof ik op één grote reiszenuwsgolf zit die maar op en neer blijft gaan :-) Normaal zeker met zo'n trip in het vooruitzicht!
Ik ben alleszins ongelooflijk blij, en ook wel een beetje fier op mezelf, dat mijn blablabla over een buitenlandse ervaring binnenkort werkelijkheid wordt en dat het geen loze woorden zijn gebleven. De opleiding noord-zuid doet mij deugd, ze prikkelt me en daagt me uit om mijn grenzen verder te leggen dan mijn kleine veilige haven.... Ze stuwt me de wereld in om als een sponske ervaringen op te doen... te leren... tegen de muur te lopen... en over die muur heen te klimmen... oplossingen te zoeken voor schijnbaar onoplosbare problematieken... durven verder te denken in plaats van mij bij dingen neer te leggen... anderzijds ook kritisch te worden, voor de wereld, voor mezelf.

Ik geniet van elke beweging die de golf maakt.

De eerste reiszenuwen...

2009-11-23T11:23:00.000-08:00

Dag iedereen!

Vandaag kregen Febe, Johanna en ik een bevestigingsmailtje uit het verre India. Het staat nu officieel vast: binnen een dikke maand vertrekken we voor 5 à 6 maanden naar Tamil Nadu, een regio in Zuid-India. Daar zullen we meewerken aan een project voor de emancipatie van de Dalits (kastelozen). Meer concrete info over het project volgt later...
Nu staan er andere dingen op het programma, zoals daar zijn: vlucht boeken, visum aanvragen, inentingen krijgen,... Een hele boterham reisvoorbereidingen!!
Het komt ineens zeer dichtbij allemaal! Juij!